Δουλεύω σε ένα μικρό εστιατόριο δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Θεσσαλονίκη - Σέρρες. Ήταν από εκείνα τα μέρη όπου σταματούν συνήθως οι οδηγοί φορτηγών για να πάρουν μια ανάσα.
Ένα πρωί, μπήκε μέσα ένας οδηγός γύρω στα εξήντα... φαινόταν εντελώς συντετριμμένος.
Παρήγγειλε έναν καφέ, αλλά σχεδόν δεν τον άγγιξε. Καθόταν απλώς εκεί, με το κεφάλι στα χέρια του.
«Δύσκολη μέρα;» τον ρώτησα. Σήκωσε το βλέμμα, τα μάτια του ήταν κόκκινα. «Μόλις με πήραν τηλέφωνο... Η γυναίκα μου έπαθε εγκεφαλικό.
Είναι στην εντατική, στην άλλη άκρη της χώρας. Και δεν έχω τα χρήματα για το εισιτήριο του τρένου να φτάσω γρήγορα στην Αθήνα. Αν πάω οδικώς... φοβάμαι ότι θα φτάσω πολύ αργά».
Η φωνή του έτρεμε. Του είπα: «Μείνε εδώ».
Πήγα διακριτικά σε κάθε οδηγό φορτηγού στο εστιατόριο, έναν προς έναν. Μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, είχαν συγκεντρώσει περίπου 160 ευρώ, προσφέροντας ο καθένας ότι μπορούσε.
Επέστρεψα σε αυτόν: « Προλαβαίνεις να πάρεις τρένο από τη Θεσσαλονίκη σήμερα το απόγευμα. Αυτά τα χρήματα θα σε βοηθήσουν να πας».
Κοίταξε τα χρήματα και μετά όλους τους πελάτες γύρω του... δεν έβρισκε λόγια. Ένας ηλικιωμένος οδηγός φορτηγού σηκώθηκε όρθιος: «Στον δρόμο, είμαστε όλοι μακριά από τις οικογένειες μας. Γι' αυτό προσέχουμε ο ένας τον άλλον. Πήγαινε να δεις τη γυναίκα σου».
Έφυγε αμέσως. Τρεις εβδομάδες αργότερα, επέστρεψε... μαζί με τη γυναίκα του. Ήταν ακόμα εξασθενημένη και στηριζόταν σε ένα μπαστούνι, αλλά χαμογελούσε. Έφαγαν μαζί με τους οδηγούς φορτηγών που βρίσκονταν εκείνη τη μέρα στο μαγαζί. Αγκάλιασε αρκετούς από αυτούς, με δάκρυα στα μάτια.
Πριν φύγει, μου έδωσε έναν φάκελο: είχε επιστρέψει τα χρήματα... και κάτι παραπάνω. «Για τον επόμενο οδηγό που θα χρειαστεί βοήθεια», μου είπε.
Αυτός ο φάκελος περνάει από χέρι σε χέρι εδώ και πέντε χρόνια. Έχει βοηθήσει ήδη δεκατέσσερις οικογένειες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου