Κανείς δεν είναι ασήμαντος στα μάτια του Θεού.

  

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή εκκλησία ενός ήσυχου χωριού, υπήρχε ένα πανέμορφο ψηφιδωτό. Χιλιάδες μικρές ψηφίδες, άλλες χρυσές, άλλες γαλάζιες, άλλες κόκκινες και άλλες λευκές, ήταν ενωμένες πάνω στον τοίχο και σχημάτιζαν την εικόνα του Χριστού.

Κάθε ψηφίδα είχε το δικό της χρώμα και το δικό της σχήμα. Καμία δεν ήταν ίδια με την άλλη.
Μια μέρα, η χρυσή ψηφίδα που βρισκόταν κοντά στο φωτοστέφανο του Χριστού άρχισε να καμαρώνει.
«Εγώ είμαι η πιο σημαντική! Χωρίς τη λάμψη μου, η εικόνα δεν θα είχε τόση μεγαλοπρέπεια!»
Μια κόκκινη ψηφίδα χαμηλότερα διαφώνησε.
«Κι εγώ; Χωρίς το δικό μου χρώμα, δεν θα φαινόταν η ζεστασιά της αγάπης!»
Μια γαλάζια ψηφίδα, κοντά στον ουρανό της παράστασης, είπε με περηφάνια:
«Εγώ χαρίζω γαλήνη και απεραντοσύνη. Είμαι απαραίτητη!»

Και μια μικρή, σχεδόν ασήμαντη λευκή ψηφίδα, κρυμμένη σε μια γωνιά, ψιθύρισε με παράπονο:
«Εγώ δεν λάμπω σαν τη χρυσή, ούτε ξεχωρίζω σαν την κόκκινη. Ίσως να μην έχω καμία αξία».
Οι ψηφίδες συνέχισαν να συγκρίνονται. Άλλες ήθελαν να βρίσκονται ψηλότερα, άλλες να φαίνονται περισσότερο, κι άλλες πίστευαν πως θα ήταν καλύτερα να είχαν το χρώμα κάποιας άλλης.
Ώσπου, ένα βράδυ, όταν η εκκλησία είχε αδειάσει, μπήκε ένας ηλικιωμένος αγιογράφος. Στάθηκε μπροστά στο ψηφιδωτό, άναψε το καντήλι και το κοίταξε για ώρα.

Έπειτα ψιθύρισε: «Κύριε, Σε ευχαριστώ για κάθε μικρό κομμάτι αυτής της εικόνας. Ακόμη κι εκείνα που κανείς δεν προσέχει, Εσύ γνωρίζεις γιατί βρίσκονται εκεί».
Οι ψηφίδες σώπασαν.
Τότε ο αγιογράφος πλησίασε τη μικρή λευκή ψηφίδα και την καθάρισε προσεκτικά. Το φως του καντηλιού έπεσε επάνω της και μια λεπτή ανταύγεια φώτισε το πρόσωπο του Χριστού.
Η μικρή ψηφίδα έλαμψε.

«Μα… κι εγώ μπορώ να φωτίσω;» αναρωτήθηκε.
«Ασφαλώς», αποκρίθηκε η χρυσή ψηφίδα. «Απλώς δεν είχαμε καταλάβει πως το φως σου ήταν απαραίτητο για να φανεί η ομορφιά ολόκληρης της εικόνας».

Και τότε συνέβη κάτι ακόμη πιο συγκινητικό.
Μια ψηφίδα έλειπε από το σημείο κοντά στα μάτια του Χριστού. Από εκείνο το μικρό κενό, η εικόνα έμοιαζε να έχει χάσει κάτι από την έκφρασή της.
Όλες οι ψηφίδες κατάλαβαν πως, όσο λαμπερές κι αν ήταν, καμία δεν μπορούσε να αντικαταστήσει από μόνη της εκείνη που έλειπε.
Και για πρώτη φορά, δεν θέλησαν να αλλάξουν θέση για να φαίνονται περισσότερο. Χάρηκαν που βρίσκονταν ακριβώς εκεί όπου τις είχε τοποθετήσει ο τεχνίτης.

Από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν από τα παράθυρα της εκκλησίας, ολόκληρο το ψηφιδωτό έλαμπε με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους.
Κανείς δεν ξεχώριζε ποια ψηφίδα ήταν η πιο όμορφη. Οι άνθρωποι στέκονταν μπροστά στην εικόνα και ένιωθαν πως έβλεπαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από το άθροισμα μικρών χρωματιστών πετρών.
Έβλεπαν μια ενότητα γεννημένη από την αγάπη.
Και οι ψηφίδες έμαθαν πως η θέση τους δεν ήταν ένας τρόπος να αποδείξουν την αξία τους, αλλά μια ευκαιρία να προσφέρουν το δικό τους κομμάτι στην ομορφιά του συνόλου.
Ο Θεός δεν μας δημιούργησε για να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον, αλλά για να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον.

Δεν έχουμε όλοι τα ίδια χαρίσματα, την ίδια φωνή, την ίδια δύναμη ή τον ίδιο δρόμο. Άλλος παρηγορεί, άλλος προσφέρει, άλλος προσεύχεται σιωπηλά, άλλος σηκώνει τον άνθρωπο που έπεσε κι άλλος γίνεται το φως σε μια στιγμή που όλα μοιάζουν σκοτεινά.
Κανείς δεν είναι ασήμαντος στα μάτια του Θεού.
Και μην ξεχνάμε κάτι ακόμη. Μια ψηφίδα μπορεί να είναι χρυσή, αλλά δεν μπορεί μόνη της να γίνει εικόνα.

Έτσι κι εμείς. Δεν χρειαζόμαστε να γίνουμε ίδιοι για να αγαπηθούμε. Χρειαζόμαστε να μάθουμε να βλέπουμε την αξία του άλλου, χωρίς να μικραίνουμε τη δική μας.
Γιατί η Εκκλησία, η κοινωνία, η οικογένεια και ολόκληρος ο κόσμος γίνονται ομορφότερα όταν ο καθένας προσφέρει με αγάπη αυτό που του εμπιστεύτηκε ο Θεός.
Κι ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο θαύμα να μην είναι πως ο Θεός μάς έκανε διαφορετικούς, αλλά πως μας έδωσε τη δυνατότητα, παρά τις διαφορές μας, να γίνουμε ένα σώμα, μία οικογένεια, μία αγκαλιά.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού