Κι όμως, βρήκαν το κουράγιο να αγωνιστούν.

 

 

Πίσω από τις φωτογραφίες και τις ιστορίες του 1940, προσπαθώ να φανταστώ τους ανθρώπους όπως ήταν πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. 

Είχαν οικογένειες, δουλειές, όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Ώσπου βρέθηκαν να αποχαιρετούν τους δικούς τους, χωρίς να ξέρουν αν θα γυρίσουν.Πόσο θα φοβήθηκαν, πόσο θα ήθελαν να μείνουν κοντά σε όσους αγαπούσαν!

Κι όμως, βρήκαν το κουράγιο να αγωνιστούν.

Στο σχολείο μιλάμε στα παιδιά για τις μάχες και τα γεγονότα εκείνης της εποχής.

Θα ήθελα όμως να μπορούν να δουν και τα πρόσωπα πίσω από τις ιστορικές αφηγήσεις. Έναν νέο που έφευγε για το μέτωπο, μια μάνα που τον αποχαιρετούσε. Να νιώσουν πως όσα διαβάζουν στα βιβλία ήταν κάποτε η πραγματική ζωή κάποιων ανθρώπων.

Κυρίως, θα ήθελα να κρατήσουν κάτι για τη δική τους καθημερινότητα.

Να βρίσκουν το θάρρος να διαφωνούν όταν βλέπουν μια αδικία, να στέκονται δίπλα σε έναν συμμαθητή που τον κοροϊδεύουν, ακόμη κι αν φοβούνται τις αντιδράσεις.

Αυτές οι στιγμές δεν συγκρίνονται με τις δοκιμασίες του μετώπου, αλλά μέσα από τέτοιες επιλογές μαθαίνουμε σιγά σιγά να υπερασπιζόμαστε όσα πιστεύουμε.

Ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό που μπορούμε να κρατήσουμε από τη σημερινή επέτειο: να τιμούμε το θάρρος εκείνης της γενιάς και να βρίσκουμε κι εμείς τη δύναμη να κάνουμε το σωστό, όταν έρθει η δική μας ώρα.