Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο να θυμάται την ενότητα του 1940. Χρειάζεται να τη ζει!
Γιατί, αδελφοί μου, τι αξία έχει να τιμούμε εκείνους που ενώθηκαν για την πατρίδα, όταν εμείς σήμερα δεν μπορούμε να ενωθούμε ούτε με τον γείτονά μας;
Τι αξία έχει να υψώνουμε τη σημαία της Ελλάδας, όταν μέσα στην καρδιά μας υψώνουμε τείχη απέναντι στον αδελφό μας;
Τι αξία έχει να μιλάμε για τους ήρωες που θυσιάστηκαν ο ένας για τον άλλον, όταν εμείς δυσκολευόμαστε ακόμη και να πούμε μια καλημέρα σε κάποιον που μας στενοχώρησε;
Να γκρεμίσουμε τα τείχη που χτίσαμε ανάμεσα στις καρδιές μας.
Να αφήσουμε πίσω την κακία. Να σταματήσουμε να μετράμε ποιος μας μίλησε και ποιος δεν μας μίλησε.
Ποιος μας χαιρέτησε και ποιος μας προσπέρασε. Ποιος μας κάλεσε στο σπίτι του και ποιος μας ξέχασε. Ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε άδικο.
Γιατί, αγαπητοί μου αδελφοί, στο τέλος της ζωής μας δεν θα πάρουμε μαζί μας ούτε τις διαφωνίες ούτε τους εγωισμούς ούτε τις πικρίες μας.
Μόνο η αγάπη θα μείνει. Και αυτή η αγάπη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στην πατρίδα μας.
Το 1940 οι Έλληνες είπαν ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στην υποταγή.
Ας πούμε κι εμείς σήμερα ένα μεγάλο «ΟΧΙ».
Όχι στο μίσος. Όχι στη διχόνοια. Όχι στην περιφρόνηση. Όχι στον εγωισμό που χωρίζει τις καρδιές.
Και ας πούμε ένα ακόμη μεγαλύτερο «ΝΑΙ».
Ναι στην αγάπη! Ναι στη συγχώρεση! Ναι στην αδελφοσύνη! Ναι στην ειρήνη! Ναι στην ενότητα!
Αυτή την Ελλάδα ας παραδώσουμε στα παιδιά μας.
Μια πατρίδα ελεύθερη στα σύνορά της, αλλά και ελεύθερη από το μίσος στις καρδιές των ανθρώπων της.
Γιατί η μεγαλύτερη τιμή στους ήρωες του χθες είναι να γίνουμε εμείς άνθρωποι αγάπης σήμερα.
Η Παναγία μας να σκεπάζει την πατρίδα μας, τα παιδιά μας, τις οικογένειές μας και ολόκληρο τον κόσμο.
Να μας χαρίζει ειρήνη, να μαλακώνει τις καρδιές μας και να μας μαθαίνει να ζούμε σαν αδέλφια.
Χρόνια πολλά, Ελλάδα μας! Χρόνια πολλά σε όλους! Και ας μην ξεχάσουμε ποτέ:
Η Ελλάδα γίνεται πιο δυνατή όταν οι καρδιές των ανθρώπων της είναι ενωμένες.
π. Νικηφόρος Γιαννόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου