Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όπως ακριβώς το βρέφος, όταν βγει από την κοιλιά της μάνας του, αισθάνεται απότομα τον αέρα και αμέσως ξεσπά από μόνο του σε κλάμα και σε θρήνο, έτσι και αυτός που γεννήθηκε από τον ουρανό (Ιω. 3:3) και βγήκε από τον κόσμο αυτό σαν από σκοτεινή κοιλιά, αλλά μπήκε στο νοητό και ουράνιο φως, και κατά κάποιο τρόπο σαν να έσκυψε λίγο μέσα σ’ αυτό, γεμίζει αμέσως από απερίγραπτη χαρά και χύνει δάκρυα, χωρίς να πονά, επειδή σκέφτεται, όπως είναι φυσικό, από ποιο σκότος γλύτωσε και σε ποιο φως αξιώθηκε να βρεθεί· διότι αυτό είναι η αρχή, για να λογαριασθεί κάποιος ανάμεσα στους Χριστιανούς.
*
«Γινόμαστε μέλη του Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας, και το χέρι είναι ο Χριστός και το πόδι ο Χριστός εμένα του πανάθλιου, κι εγώ ο άθλιος είμαι το χέρι του Χριστού και το πόδι του Χριστού.
Κουνώ το χέρι μου και ο Χριστός είναι ολόκληρος το χέρι μου —γιατί μάθε ότι η θεία Θεότητα είναι αμέριστη!— Κουνώ το πόδι μου και, ιδού, αστράπτει όπως Εκείνος.
Μην πεις ότι βλασφημώ, αλλά δέξου αυτά τα λόγια και προσκύνησε τον Χριστό που σε κάνει τέτοιον!
Γιατί αν το θελήσεις, θα γίνεις κι εσύ μέλος Του, και έτσι όλα τα μέλη του καθενός μας ξεχωριστά θα γίνουν μέλη Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας, και όλα τα ασχήμονα θα τα κάνει ευσχήμονα, στολίζοντάς τα με την ομορφιά και τη δόξα της θεότητας.
Και θα γίνουμε μαζί θεοί, ζώντας σε κοινωνία με τον Θεό, χωρίς να βλέπουμε καθόλου την ασχήμια του σώματος, αλλά έχοντας εξομοιωθεί ολόκληροι, σε όλο μας το σώμα, με τον Χριστό.
Και το κάθε μέλος μας ξεχωριστά είναι ολόκληρος ο Χριστός.
Διότι αν ο Χριστός γίνει η βάλανος του μορίου μου, μην ντραπείς να ακούσεις αυτό το πράγμα, μην το θεωρήσεις ντροπή, γιατί ο Χριστός δεν ντράπηκε να γίνει όμοιος με εμάς.
Αν λοιπόν Εκείνος είναι η βάλανος και το μόριό μου, τότε όλα τα μέλη μου είναι ο Χριστός, και Εκείνος είναι όλα τα μέλη μου, και κάνει ευσχήμονα και όμορφα όλα τα κρυφά και ασχήμονα μέλη, καθώς τα πλημμυρίζει με τη δόξα και το φως Του.»
*
Έλα, το φως το αληθινό, έλα, η αιώνια ζωή, έλα, το απόκρυφο μυστήριο, ο ανώνυμος θησαυρός, το ανεκφώνητο πράγμα, το ακατανόητο πρόσωπο, η παντοτινή αγαλλίαση, το ανέσπερο φως, έλα, η αληθινή προσδοκία αυτών που μέλλουν να σωθούν.
Έλα, των πεσμένων η έγερση, έλα, των νεκρών η ανάσταση. Έλα, Δυνατέ, που δημιουργείς, μεταπλάθεις κι αλλοιώνεις τα πάντα με μόνη τη θέλησή σου! Έλα, αόρατε, ανέγγιχτε κι αψηλάφητε.
Έλα, συ που μένεις πάντα αμετακίνητος, μα κάθε στιγμή μετακινείσαι ολόκληρος, για να 'ρθεις σε μας, που κειτόμαστε στον άδη, ο υπεράνω πάντων των ουρανών.
Έλα, πολυπόθητο και πολυθρύλητο όνομα, που όμως αδυνατούμε να περιγράψουμε τι ήσουν ακριβώς, ή να γνωρίσουμε την ουσία και τις ιδιότητές σου. Έλα, παντοτινή χαρά, έλα, αμαράντινο στεφάνι, έλα, πορφύρα του μεγάλου Θεού και βασιλιά μας.
Έλα, κρυστάλλινη ζώνη διαμαντοστόλιστη, έλα, απλησίαστο υπόδημα, έλα βασιλική αλουργίδα κι αυτοκρατορική δεξιά!
Έλα, συ που πόθησε και ποθεί η ταλαίπωρή μου ψυχή, έλα, συ ο Μόνος προς εμένα τον μόνο!
Έλα, συ που με ξεχώρισες απ' όλα και μ' έκανες μοναδικό πάνω στη γη.
Έλα, συ που έγινες ο πόθος της ψυχής μου και μ' αξίωσες να σε ποθήσω τον παντελώς απρόσιτο!
Έλα, πνοή μου και ζωή, έλα της ταπεινής μου ψυχής παρηγοριά, έλα, χαρά και δόξα μου κι' ατέλειωτη τρυφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου