Ο Χριστός μίλησε κάποτε για έναν γεωργό που βγήκε να σπείρει. Ένα μέρος του σπόρου έπεσε στον δρόμο και χάθηκε. Άλλο έπεσε στις πέτρες και ξεράθηκε.
Άλλο έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια και πνίγηκε. Και άλλο έπεσε σε καλή γη, φύτρωσε και έδωσε καρπό.
Ο σπόρος ήταν παντού ο ίδιος. Αυτό που άλλαζε ήταν το χώμα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως ολόκληρη η ιστορία της σχέσεώς μας με τον Θεό.
Ο σπόρος είναι ο λόγος Του. Το χώμα είναι η καρδιά μας.
Δύο άνθρωποι μπορούν να ακούσουν το ίδιο Ευαγγέλιο. Ο ένας να συγκλονιστεί, να μετανοήσει και να αλλάξει πορεία. Ο άλλος να το ακούσει και ύστερα από λίγα λεπτά να συνεχίσει τη ζωή του σαν να μην συνέβη τίποτε.
Δεν φταίει ο σπόρος. Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά τον αφήσαμε να μπει.
Υπάρχουν καρδιές που έγιναν δρόμος. Τις πάτησαν άνθρωποι, απογοητεύσεις, προδοσίες, λάθη και πληγές και σιγά σιγά σκλήρυναν. Ακούν για συγχώρηση, αλλά δεν μπορούν να συγχωρήσουν. Ακούν για αγάπη, αλλά μέσα τους κουβαλούν θυμό. Ακούν για τον Θεό, αλλά φοβούνται ακόμη και να Τον εμπιστευθούν.
Υπάρχουν και καρδιές γεμάτες πέτρες. Ενθουσιάζονται εύκολα, συγκινούνται, υπόσχονται μια καινούργια αρχή, αλλά μόλις έρθει η πρώτη δυσκολία εγκαταλείπουν.
Γιατί η πίστη δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Πίστη είναι να κρατάς το χέρι του Θεού ακόμη και όταν δεν αισθάνεσαι τίποτε. Να μπορείς να Του πεις: «Χριστέ μου, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Δεν Σε αισθάνομαι όπως παλιά. Αλλά δεν θα φύγω». Και υπάρχουν τα αγκάθια. Ίσως αυτά είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία της εποχής μας.
Ξυπνάμε και, πριν ακόμη κάνουμε τον σταυρό μας, πιάνουμε το κινητό. Μηνύματα, ειδήσεις, Facebook, φωτογραφίες, βίντεο. Η ημέρα γεμίζει θόρυβο. Βρίσκουμε χρόνο για όλους και για όλα και, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε πέντε λεπτά με τον Θεό, είμαστε κουρασμένοι.
Τα αγκάθια δεν είναι πάντοτε αμαρτίες.
Μπορεί να είναι ακόμη και καλά πράγματα που κατέλαβαν τόσο πολύ τη ζωή μας, ώστε δεν άφησαν χώρο για τον Θεό.
Όμως υπάρχει κάτι συγκλονιστικά παρήγορο στην παραβολή του Σπορέως: το χώμα μπορεί να αλλάξει.
Αυτό που σήμερα είναι δρόμος, αύριο μπορεί να οργωθεί. Αυτό που είναι γεμάτο πέτρες, μπορεί να καθαριστεί. Αυτό που πνίγεται από αγκάθια, μπορεί να ξεριζωθεί. Αυτό ακριβώς είναι η μετάνοια.
Μετάνοια δεν σημαίνει να στέκεσαι μπροστά στον Θεό και να λες: «Είμαι ένας κακός άνθρωπος». Μετάνοια σημαίνει: «Δεν θέλω να παραμείνω αυτό που είμαι σήμερα». Μια καρδιά γεμάτη θυμό μπορεί να μάθει να συγχωρεί.
Μια καρδιά γεμάτη φόβο μπορεί να μάθει να εμπιστεύεται.
Ένας άνθρωπος που έπεσε μπορεί να σηκωθεί.
Ένας άνθρωπος που απομακρύνθηκε μπορεί να επιστρέψει.
Και ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι κατέστρεψε τη ζωή του μπορεί, με τη Χάρη του Θεού, να αρχίσει ξανά.
Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν «τελειωμένοι» άνθρωποι. Υπάρχουν πληγωμένοι άνθρωποι. Υπάρχουν πεσμένοι άνθρωποι. Υπάρχουν άνθρωποι που άργησαν. Αλλά όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει δρόμος επιστροφής.
Ο Χριστός είπε ότι η καλή γη «καρποφορεῖ ἐν ὑπομονῇ». Με υπομονή.
Ο γεωργός δεν σπέρνει σήμερα και θερίζει αύριο. Περιμένει. Ποτίζει. Φροντίζει. Κάποτε κοιτάζει το χωράφι και βλέπει μόνο χώμα. Κι όμως, κάτω από το χώμα, εκεί όπου κανείς δεν βλέπει, κάτι ήδη γεννιέται.
Έτσι εργάζεται πολλές φορές και ο Θεός μέσα στον άνθρωπο. Γι’ αυτό μην απογοητεύεσαι επειδή ακόμη παλεύεις. Μην απελπίζεσαι επειδή έπεσες ξανά. Μην πεις ποτέ: «Εγώ δεν αλλάζω». Σήκω.
Αν δεν μπορείς να προσευχηθείς μία ώρα, προσευχήσου πέντε λεπτά.
Αν δεν μπορείς ακόμη να συγχωρήσεις, πες: «Χριστέ μου, δεν μπορώ. Βοήθησέ με κάποτε να μπορέσω».
Αν έχεις χρόνια να πλησιάσεις τον Θεό, μην κοιτάζεις τα χρόνια που πέρασαν. Κάνε σήμερα ένα βήμα.
Και κυρίως, μη βιάζεσαι να κρίνεις το χώμα της καρδιάς του άλλου. Δεν γνωρίζεις τι υπάρχει από κάτω.
Πίσω από έναν θυμό μπορεί να υπάρχει μια πληγή. Πίσω από μια πτώση μπορεί να υπάρχει ένας τρομερός αγώνας.
Πίσω από έναν άνθρωπο που όλοι θεωρούν χαμένο μπορεί ήδη να έχει πέσει ένας μικρός σπόρος που κάποια ημέρα θα καρποφορήσει.
Ο Θεός δεν κουράζεται να σπέρνει. Σπέρνει στους δυνατούς και στους αδύναμους. Στους δικαίους και στους αμαρτωλούς. Σ’ εκείνους που Τον πλησιάζουν και σ’ εκείνους που ακόμη Τον αποφεύγουν.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Θεός θα σπείρει. Ο Θεός πάντοτε σπέρνει. Το ερώτημα είναι: Τι χώμα θα βρει σήμερα μέσα στην καρδιά μου;
Κι αν ανακαλύψεις πέτρες και αγκάθια, μην τρομάξεις.
Δώσε Του την καρδιά σου όπως ακριβώς είναι και πες: «Κύριε, δεν Σου φέρνω μια τέλεια καρδιά. Σου φέρνω τη δική μου. Με τις πέτρες της, τα αγκάθια της, τις πληγές, τα λάθη και τις αδυναμίες της. Καλλιέργησέ την Εσύ. Κάνε την καρδιά μου γη αγαθή».
Γιατί τελικά αυτό είναι το θαύμα της μετανοίας: ο Θεός δεν περιμένει να βρει καλή γη. Μπορεί να κάνει καλή γη ακόμη και την πιο πληγωμένη καρδιά.
† Αρχιμ. Χριστόδουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου