Πολλοί, μὴ γνωρίζοντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀνθρωπολογία, φαντάζονται τοὺς χριστιανοὺς σὰν νὰ μὴν εἶναι ἄνθρωποι, γι' αὐτὸ καὶ τοὺς θέλουν χωρὶς ἁμαρτίες, χωρὶς ἀδυναμίες, χωρὶς πτώσεις· τοὺς θέλουν ἄτρωτους.
Ὁ κοσμικὸς μπορεῖ νὰ κάνη ἀναρίθμητες ἁμαρτίες, δὲν δίνουν καμία σημασία. Ὁ καλόγερος, ή ο παπᾶς, ὅταν κάνη μία ἁμαρτία, αὐτὸ θὰ λάβη ἀμέσως δημοσιότητα.
Εἶναι, βέβαια, ἡ κακότητα ποὺ ἔχουν μέσα τους, καθὼς καὶ ἡ διάστροφος διάθεσίς τους ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὅμως καὶ ἡ ἄγνοιά τους, διότι οὐδέποτε ἀγωνίσθηκαν, οὐδέποτε πάλεψαν πνευματικά, οὐδέποτε γνώρισαν τί σημαίνει ἔλεος τοῦ Θεοῦ, οὐδέποτε ἀντιμετώπισαν τὰ πάθη τους καὶ τὴν ἁμαρτία τους· ζοῦν σὲ ἕναν φανταστικό κόσμο καὶ νομίζουν ὅτι οἱ χριστιανοὶ δὲν εἶναι ἄνθρωποι, ὅπως καὶ αὐτοί.
Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου