Άλλος κρύβεται πίσω από την επιτυχία, άλλος πίσω από ένα χαμόγελο, κι άλλος πίσω από μια ευτυχία που παλεύει να πιστέψει ακόμη κι ο ίδιος.
Μάθαμε να δείχνουμε στους άλλους όσα θα ήθελαν να δουν και ξεχάσαμε να ακούμε όσα φωνάζει η ψυχή μας.
Γεμίσαμε τις οθόνες με στιγμές και αδειάσαμε την καρδιά μας από αληθινή παρουσία.
Φοβόμαστε να φανούμε ευάλωτοι, να πούμε «δεν είμαι καλά», να παραδεχτούμε πως κι εμείς κάποτε λυγίζουμε.
Κι όμως, ο Θεός δεν κοιτάζει τις εικόνες που παρουσιάζουμε στον κόσμο. Κοιτάζει εκείνο το κομμάτι της ψυχής μας που δεν τολμάμε να δείξουμε σε κανέναν.
Ίσως, λοιπόν, δεν χρειαζόμαστε άλλη μία ζωή για να εντυπωσιάσουμε τους ανθρώπους. Χρειαζόμαστε το θάρρος να ζήσουμε αληθινά, χωρίς μάσκες, χωρίς συγκρίσεις, χωρίς να ζητιανεύουμε την αποδοχή κανενός.
Γιατί η ψυχή δεν θεραπεύεται όταν όλοι τη θαυμάζουν, αλλά όταν επιτέλους παύει να προσποιείται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου