Είχαν προσέλθει στον οίκο του Θεού με καρδιές γεμάτες ευλάβεια και συντριβή. Πήγαν για να αποδώσουν την υστάτη τιμή σε έναν κεκοιμημένο αδελφό, να αναπέμψουν δεήσεις για την ανάπαυση της ψυχής του και να αντλήσουν παρηγοριά από τη χάρη των μυστηρίων.
Το αίμα των αθώων χύθηκε πάνω στο μάρμαρο και τις εικόνες. Μέσα στον χώρο όπου υψώνονται οι προσευχές, εκεί όπου προσφέρεται η Αναιμάκτος Θυσία, οι πιστοί αυτοί έγιναν οι ίδιοι θυσία.
Δεν πρόλαβαν να αποχαιρετήσουν τους αγαπημένους τους, γιατί η ίδια η στιγμή της προσευχής τους έγινε η πόρτα για την Αιώνια Ζωή.Όμως, για την Εκκλησία, το αίμα των Μαρτύρων δεν είναι ήττα· είναι ο σπόρος της Πίστεως.
Όπως ο Άγιος Γεώργιος, ο τροπαιοφόρος προστάτης του ναού, δεν λύγισε μπροστά στα βασανιστήρια, έτσι και αυτοί οι σύγχρονοι Νεομάρτυρες στάθηκαν όρθιοι μέχρι την τελευταία τους αναπνοή. Δεν πέθαναν απλώς—στεφανώθηκαν.
Αιώνια αυτών η μνήμη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου