Η Εκκλησία μας, με την ανάγνωση της παραβολής του Σπορέως, εγκαινιάζει άτυπα την κατηχητική χειμερινή περίοδο. Ο σπόρος, ο λόγος του Θεού, σκορπίζεται αφειδώς και αδιάκριτα σε όλες τις κατηγορίες, τα γένη και τις φυλές των ανθρώπων.
Απευθύνεται στις καρδιές των ανθρώπων κάθε εποχής, για να ριζώσει και να καρποφορήσει εντός τους. Αλλοίμονο όμως! Σε ελάχιστες καρδιές βρίσκει δεκτικό και γόνιμο το έδαφος. Οι περισσότερες βασανίζονται από σκληρότητα, εμπάθεια και πώρωση πνευματική. Αξιοθρήνητη στειρότητα.
Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας, αιώνες πριν από τον Χριστό, προείπε, διά του Αγίου Πνεύματος, την τύφλωση, την αδιαφορία και την αναισθησία των ανθρώπων έναντι του λόγου του Θεού. Προτίμησαν το σκότος μάλλον παρά το φως, που δίνει τη ζωή.
Τα λόγια του είναι δραματικά: «Ο Λόγος Σου έχει τυφλώσει τα μάτια τους και έχει σκληρύνει (πωρώσει) την καρδιά τους, ώστε να μη δουν με τα μάτια τους και να μη νοήσουν με την καρδιά τους και επιστρέψουν [σε Μένα], και τους θεραπεύσω».
Η πνευματική τύφλωση είναι το αποτέλεσμα της κακής προαίρεσης και της εμμονής του ίδιου του ανθρώπου στην αμαρτία. Όταν κάποιος κλείνει επανειλημμένα τα μάτια του στο φως της αλήθειας και της αγάπης, η καρδιά του σταδιακά «πωρώνεται», γίνεται σκληρή σαν πέτρα και χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται το θείο.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν το παράδειγμα του ήλιου. Ο ήλιος φωτίζει εξίσου όλο τον κόσμο· αν όμως κάποιος έχει άρρωστα μάτια ή κλείνει τις κουρτίνες του, το φως τον τυφλώνει ή μένει στο σκοτάδι. Δεν φταίει ο ήλιος, δηλαδή ο Θεός, γι’ αυτό, αλλά η κατάσταση των ματιών του ανθρώπου.
Το «ἵνα μὴ ἴδωσι... καὶ στραφῶσι» (ώστε να μη δουν και να μην επιστρέψουν) δείχνει το τελικό στάδιο της πνευματικής νέκρωσης. Ο άνθρωπος εγκλωβίζεται τόσο πολύ στον εγωισμό και την κακία του, που η μετάνοια γίνεται γι’ αυτόν πρακτικά αδύνατη.
Έπειτα είναι και η εμπάθεια, ο εναγκαλισμός των παθών. Ο άνθρωπος ο εμπαθής με χαρά υποδέχεται αδιάκριτα και τα αγαθά και ωφέλιμα και τα βλαβερά και θανάσιμα και εγκλωβίζεται στη μανία και την κυριαρχία των παθών, τα οποία καταπνίγουν κάθε τι το αγαθό και θεϊκό μέσα του και τον αποκτηνούν. Και αυτές οι μέριμνες και το άγχος της ζωής κλέβουν την ειρήνη και την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.
Τι ταλαιπωρία! Τι αθλιότητα! Το θεϊκό πλάσμα που λέγεται άνθρωπος, αυτός ο μικρός, κατά χάριν, θεός, έρμαιο παθών και αγωνίας, τυφλός και απονεκρωμένος, γυμνός από τη χάρη και κάθε θεϊκό χαρακτηριστικό!
Πολλές φορές, στην πνευματική μας πορεία και ζωή, συναντάμε τον όρο «καρδιά του ανθρώπου». Είναι πολλές οι αναφορές στην Αγία Γραφή και στους Πατέρες για την καρδιά. Φυσικά, πρόκειται για την πνευματική καρδιά, η οποία βρίσκεται εντός μας· με απλά λόγια, τον εσωτερικό άνθρωπο, τον πνευματικό κόσμο του ανθρώπου.
Η καρδιά είναι ο τόπος συνάντησης του Χριστού με τον καθένα μας, το πεδίο πνευματικής ανάπτυξης και αγιασμού μας. Εκεί ενεργείται σιωπηλά και με υπομονή το μυστήριο της σωτηρίας μας. Στην καρδιά εντοπίζεται η Βασιλεία του Θεού στους εκλεκτούς και εκεί αποκτάται ο χαμένος Παράδεισος.
Η καρδιά ταυτίζεται με τον όλο άνθρωπο. Ώστε αγαθός άνθρωπος είναι ο αγαθός θησαυρός της καρδιάς. Και τι είναι «ο πονηρός άνθρωπος»; Είναι ο πονηρός θησαυρός της καρδιάς. «Ἐκ γὰρ τῆς καρδίας [τοῦ πονηροῦ ἀνθρώπου] ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιε΄ 19), ενώ από την αγαθή καρδιά εκπορεύονται «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραΰτης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε΄ 22-23).
Επίπονη προσπάθεια χρειάζεται, αδελφοί μου, για να καθαρίσουμε τις καρδιές μας από κάθε εμπάθεια, να τις κάνουμε δεκτικές και εύφορες για τον Λόγο του Θεού. Κατάλληλες για κατοικία Του. Να πασχίσουμε, να πονέσουμε στον πνευματικό αγώνα του αγρού της καρδιάς.
Με εργαλείο το οποίο σχίζει το σκληρό χώμα, την προσευχή και τη νηστεία, με νερό ζωηφόρο τα δάκρυα της μετανοίας, να τη ζωογονούμε με τακτική συμμετοχή στα Μυστήρια, για να μην νεκρωθεί. Να έχουμε τον νου μας και την προσοχή μας στη δίψα και την προθυμία για τον Λόγο. Να την τρέφουμε με ευαγγελικά και ωφέλιμα λόγια, να τη λιπαίνουμε με τον ιδρώτα της μελέτης και της θυσίας στον βωμό της αγάπης για τον Θεό και τον άνθρωπο.
Να την ισιώνουμε με την ταπείνωση, αποφεύγοντας κάθε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας και τις ανύπαρκτες αρετές μας. Να πετάμε μακριά τις πέτρες της σκληρότητας και να ξεριζώνουμε από την αρχή, πριν ακόμη βλαστήσουν, τα ζιζάνια της αμφιβολίας, της οκνηρίας και της απροθυμίας. Να μην επιτρέπουμε ακαθαρσίες στο πολύτιμο παλάτι της ύπαρξής μας. Την καρδιά!
Τέτοιες καρδιές, λοιπόν, βρίσκει έτοιμες ο σπόρος του Θεού και καρποφορεί αγιασμό και σωτηρία. Σε κάθε άλλη περίπτωση, ξεραίνεται και νεκρώνεται η καρδιά.
Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω!
Χρειάζεται προσοχή, απόφαση, εγρήγορση, συναγερμός! Τώρα είναι ο καιρός να δουλέψουμε το έδαφος της καρδιάς μας στον μυστικό αμπελώνα του Κυρίου. Όταν η σωτηρία δεν βρίσκει έδαφος, όταν πεθάνει ο πνευματικός άνθρωπος, τότε όλα πια δεν έχουν κανένα νόημα και αξία.
Η πραγματική ζωή είναι κοντά στον Χριστό. Να την ποθήσουμε.
π. Π. Κρούσκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου