Μην αφήνεις τίποτα, για α ρ γ ό τ ε ρ α...

 

Αργότερα, ο καφές κρυώνει.

Αργότερα, χάνεις το ενδιαφέρον σου.

Αργότερα, η μέρα γίνεται νύχτα.

Αργότερα, οι άνθρωποι μεγαλώνουν.

Αργότερα, οι άνθρωποι γερνούν.

Αργότερα, η ζωή περνάει.

Αργότερα, μετανιώνεις που δεν έκανες κάτι, όταν είχες την ευκαιρία...

Η ζωή, είναι ένας φευγαλέος χορός. 

Μια λεπτή ισορροπία στιγμών που ξεδιπλώνονται 

μπροστά μας, για να μην επιστρέψουν ποτέ

με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Η λύπη είναι ένα πικρό χάπι, που πρέπει να καταπιούμε. 

Ένα βάρος της ψυχής, για τις χαμένες ευκαιρίες και τα ανείπωτα λόγια.

Ας μην αφήνουμε λοιπόν, τίποτα για αργότερα. 

Ας αρπάξουμε τις στιγμές καθώς έρχονται,

 με ανοιχτές καρδιές και απλωμένα χέρια,

για να αγκαλιάσουμε τις δυνατότητες που βρίσκονται μπροστά μας.

Γιατί στο τέλος, δεν μετανιώνουμε για τα πράγματα που κάναμε,

αλλά για τα πράγματα που αφήσαμε ανολοκλήρωτα...

Για τα λόγια που έμειναν ανείπωτα και

για τα όνειρα, που έμειναν ανεκπλήρωτα...