Τα παιδιά μας δεν γεννήθηκαν για να ζουν μέσα στον φόβο, αλλά για να μεγαλώνουν μέσα στην αγάπη!
Ζούμε σε μια εποχή όπου η παιδική αθωότητα δοκιμάζεται. Βλέπουμε παιδιά να πληγώνουν άλλα παιδιά, να χρησιμοποιούν τη βία ως τρόπο επιβολής, να ανταλλάσσουν σκληρά λόγια, να προσβάλλουν, να απομονώνουν και πολλές φορές να εξευτελίζουν συνομηλίκους τους.
Και αναρωτιόμαστε: Τι συμβαίνει στις ψυχές των παιδιών μας; Πού χάθηκε η τρυφερότητα; Πού χάθηκε ο σεβασμός; Πού χάθηκε η αγάπη;
Όμως, προτού κατηγορήσουμε τα παιδιά, ας κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τον κόσμο που εμείς οι μεγάλοι τους παραδίδουμε.
Έναν κόσμο γεμάτο ένταση, ανταγωνισμό, θυμό, μοναξιά και πολλές φορές αδιαφορία.
Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη μόνο από περισσότερες συμβουλές. Έχουν ανάγκη από ανθρώπους που θα τα ακούσουν πραγματικά. Από γονείς που θα τους αφιερώσουν χρόνο. Από εκπαιδευτικούς που θα τα πλησιάσουν με ενδιαφέρον. Από μια κοινωνία που θα τους διδάξει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στη βία, αλλά στην καλοσύνη.
Και πάνω απ’ όλα, έχουν ανάγκη από το φως του Χριστού!
Ο Χριστός δεν δίδαξε την εκδίκηση, αλλά τη συγχώρηση. Δεν δίδαξε την περιφρόνηση, αλλά τον σεβασμό. Δεν δίδαξε το μίσος, αλλά την αγάπη.
Μας είπε: «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά» (Μάρκ. 10,14). Αφήστε τα παιδιά να έρχονται κοντά Μου και μην τα εμποδίζετε. Πόσο συγκλονιστικά είναι αυτά τα λόγια σήμερα!
Αγαπητοί μου γονείς, μην αφήνετε τα παιδιά σας να μεγαλώνουν μόνο με μια οθόνη μπροστά τους και με μια μοναξιά μέσα στην καρδιά τους.
Μιλήστε μαζί τους. Αγκαλιάστε τα. Ρωτήστε τα πώς πέρασαν την ημέρα τους. Μάθετέ τους να ζητούν συγγνώμη, να συγχωρούν, να σέβονται τον διαφορετικό, να υπερασπίζονται τον αδύναμο.
Και όταν ένα παιδί σάς λέει ότι φοβάται, ότι το κοροϊδεύουν ή ότι το απειλούν, ακούστε το και προστατεύστε το. Μην υποτιμάτε τον πόνο του.
Αλλά και όταν ένα παιδί εκδηλώνει βίαιη συμπεριφορά, μην το χαρακτηρίζετε χαμένο. Βάλτε όρια, αναζητήστε τις αιτίες, βοηθήστε το να αλλάξει. Κανένα παιδί δεν πρέπει να εγκαταλείπεται.
Η Εκκλησία μας έχει και αυτή μια μεγάλη ευθύνη.
Να ανοίξει ακόμη περισσότερο την αγκαλιά της στα παιδιά και στους νέους. Να τους προσφέρει χώρο, εμπιστοσύνη, χαρά, δημιουργία και πνευματική καθοδήγηση.
Το Κατηχητικό Σχολείο δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου διδάσκουμε προσευχές και βιβλικά γεγονότα. Είναι ένας χώρος όπου το παιδί μαθαίνει να αγαπά, να μοιράζεται, να σέβεται, να συγχωρεί και να βλέπει στον συνάνθρωπό του την εικόνα του Θεού.
Δεν αρκεί να μάθουμε στα παιδιά μας να κάνουν τον σταυρό τους. Χρειάζεται να τους μάθουμε και να απλώνουν το χέρι τους σε εκείνον που έχει πέσει.
Δεν αρκεί να τους μιλάμε για την αγάπη. Χρειάζεται να τους δείχνουμε καθημερινά τι σημαίνει αγάπη.
Δεν αρκεί να τους λέμε να μη χτυπούν. Χρειάζεται να τους διδάσκουμε πώς να διαχειρίζονται τον θυμό τους χωρίς να πληγώνουν.
Ας μη λησμονούμε ότι πίσω από ένα παιδί που ασκεί βία μπορεί να υπάρχει μια ψυχή που χρειάζεται βοήθεια. Και πίσω από ένα παιδί που δέχεται βία μπορεί να κρύβεται ένας βαθύς πόνος που κανείς δεν έχει ακόμη αντιληφθεί.
Ας μη γίνουμε λοιπόν μια κοινωνία που απλώς παρακολουθεί τα παιδιά της να πληγώνονται. Ας γίνουμε μια κοινωνία που τα προστατεύει, τα καθοδηγεί και τα αγαπά.
Γιατί τα παιδιά μας δεν χρειάζονται περισσότερη σκληρότητα. Χρειάζονται περισσότερη στοργή.
Δεν χρειάζονται περισσότερη αδιαφορία. Χρειάζονται την παρουσία μας.
Δεν χρειάζονται περισσότερα σκοτάδια. Χρειάζονται περισσότερο φως.
Και το αληθινό Φως είναι ο Χριστός, που μας λέει:
«Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰω. 8,12).
Ας ανάψουμε, λοιπόν, μέσα στις καρδιές των παιδιών μας το φως της πίστεως, της ελπίδας, της ειρήνης και της αγάπης.
Γιατί ένα παιδί που μαθαίνει να αγαπά σήμερα, μπορεί αύριο να γίνει ένας άνθρωπος που θα αλλάξει τον κόσμο.
Και ας θυμόμαστε πάντοτε:
Κάθε παιδί είναι μια ψυχή ανεκτίμητη στα μάτια του Θεού. Κανένα παιδί δεν περισσεύει. Κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει μέσα στον φόβο. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του!
Ο Θεός να φωτίζει τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και όλους εμάς που έχουμε την ευθύνη να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα στις καρδιές των παιδιών μας.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Αργύρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου