Θάρρος, παιδί μου.

  

Δύο λόγια μόνο, κι όμως κρύβουν, μέσα τους ολόκληρο τον ουρανό: Θάρρος, παιδί μου.

Δεν είπε ο Χριστός, ότι η ζωή θα είναι, χωρίς σταυρούς, χωρίς δάκρυα, χωρίς δοκιμασίες. Δεν υποσχέθηκε, δρόμους πάντοτε εύκολους, και ανέφελους. Υποσχέθηκε όμως, ότι δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.

Θάρρος, παιδί μου, όταν νιώθεις, ότι οι δυνάμεις σου τελείωσαν. Όταν οι άνθρωποι, σε απογοήτευσαν.  

Όταν οι πόρτες έκλεισαν, και οι προσευχές σου φαίνονται αναπάντητες. Όταν η καρδιά σου πονά, και τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα.

Θάρρος. Όχι επειδή είσαι δυνατός, αλλά επειδή ο Θεός είναι δίπλα σου. Όχι επειδή γνωρίζεις, τι θα φέρει το αύριο, αλλά επειδή, Εκείνος κρατά το αύριο, στα χέρια Του.

Ο Χριστός, σε αποκαλεί παιδί μου. Δεν σε αντιμετωπίζει σαν ξένο, σαν αριθμό, ή σαν έναν ακόμη κουρασμένο άνθρωπο, μέσα στο πλήθος. Σε γνωρίζει, με το όνομά σου. Γνωρίζει τις πληγές σου, τους φόβους σου, τους αγώνες, που κανείς άλλος δεν βλέπει. Γνωρίζει ακόμη και τα δάκρυα, που δεν κύλησαν ποτέ, αλλά έμειναν κρυμμένα μέσα στην ψυχή σου.

Και σου λέει: Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ. Δεν τελείωσαν όλα. Η νύχτα δεν είναι αιώνια. Μετά τον Γολγοθά έρχεται πάντοτε η Ανάσταση.

Μην αφήνεις, λοιπόν, την απελπισία να σου κλέψει την ελπίδα. Μην παραδίδεις, την καρδιά σου, στον φόβο. Κάνε ακόμη ένα βήμα, ψιθύρισε ακόμη μία προσευχή, κράτησε ακόμη λίγο το χέρι του Θεού.

Μπορεί να μην καταλαβαίνεις, σήμερα το σχέδιό Του. Μπορεί να μη βλέπεις, καμία διέξοδο. Όμως ο Θεός, εργάζεται πολλές φορές μέσα στη σιωπή, εκεί όπου τα ανθρώπινα μάτια, δεν μπορούν να δουν.

Θάρρος, παιδί μου. Η δοκιμασία, δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου. Το τελευταίο λόγο, δεν τον έχει ο πόνος, η ασθένεια, η αδικία ή ο θάνατος. Το τελευταίο λόγο, τον έχει ο Χριστός.

Και ο λόγος του Χριστού, είναι ζωή, συγχώρηση, ελπίδα και Ανάσταση.

π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος