Το σπίτι με τις πάντα ανοιχτές πόρτες

  

Κάποτε, σε μια μικρή πολιτεία, υπήρχε ένα παλιό σπίτι με μια παράξενη συνήθεια. Η πόρτα του ήταν πάντοτε ανοιχτή.
Όποιος περνούσε μπορούσε να μπει. Άλλος ζητούσε λίγη ζεστασιά, άλλος ένα μέρος να ξαποστάσει, άλλος ήθελε απλώς να αφήσει για λίγο τα βάσανά του.
Το σπίτι δεν αρνιόταν σε κανέναν.
Άλλοι έμπαιναν με λασπωμένα παπούτσια και λέρωναν τα πατώματα. Άλλοι άφηναν τα προβλήματά τους σε κάθε γωνιά. Κάποιοι έπαιρναν ό,τι έβρισκαν χρήσιμο και έφευγαν χωρίς να κοιτάξουν πίσω.

Κι όμως, η πόρτα παρέμενε ανοιχτή.

Με τα χρόνια, οι τοίχοι άρχισαν να ραγίζουν, τα παράθυρα να χάνουν τη λάμψη τους και η σκεπή να στάζει. Το σπίτι είχε κουραστεί να φιλοξενεί τους πάντες, χωρίς ποτέ κανείς να αναρωτηθεί αν είχε κι εκείνο ανάγκη από φροντίδα.
Ένα βράδυ, ένας δυνατός άνεμος πέρασε από την πολιτεία. Χτύπησε την πόρτα του σπιτιού και εκείνη, όπως πάντα, άνοιξε διάπλατα.

Τότε ένα παλιό παράθυρο, που είχε δει πολλές καταιγίδες, του ψιθύρισε:

«Γιατί δεν κλείνεις ποτέ την πόρτα σου;»

«Φοβάμαι πως κάποιος θα με χρειαστεί και δεν θα μπορέσω να τον δεχτώ», απάντησε το σπίτι.
«Κι εσύ;» ρώτησε το παράθυρο. «Ποιος θα σε προστατεύσει όταν όλοι μπαίνουν, αλλά κανείς δεν φροντίζει να μη σε πληγώνει;»

Το σπίτι δεν απάντησε.

Για πρώτη φορά κοίταξε τις ρωγμές στους τοίχους του. Είδε τη σκόνη που είχε συσσωρευτεί, τις φθορές που είχε αγνοήσει και τις γωνιές που είχαν μείνει σκοτεινές.
Την επόμενη ημέρα αποφάσισε να αλλάξει.
Δεν γκρέμισε την πόρτα του. Δεν έπαψε να φιλοξενεί ανθρώπους. Απλώς έμαθε να την κλείνει όταν χρειαζόταν ησυχία. Έβαλε ένα μικρό κουδούνι στην είσοδο και άφησε να μπουν εκείνοι που σέβονταν τον χώρο του.

Κάποιοι παραπονέθηκαν.

«Μα παλιά μπορούσαμε να μπαίνουμε όποτε θέλαμε!»

Το σπίτι δεν θύμωσε. Δεν απολογήθηκε.

Απλώς άναψε το τζάκι του, φρόντισε τους τοίχους του και άφησε τα παράθυρά του να λουστούν στο πρωινό φως.

Και τότε συνέβη κάτι παράξενο.

Όσο περισσότερο φρόντιζε τον εαυτό του, τόσο πιο ζεστό γινόταν το σπίτι. Οι άνθρωποι που έρχονταν πια δεν έψαχναν απλώς ένα μέρος να πάρουν κάτι. Έρχονταν για να μοιραστούν, να προσφέρουν και να σεβαστούν.

Και το σπίτι κατάλαβε πως δεν ήταν φτιαγμένο για να μένει πάντα ανοιχτό. Ήταν φτιαγμένο για να προσφέρει ζεστασιά, χωρίς να χάνει τη δική του.

Μερικές φορές γινόμαστε σπίτια με ανοιχτές πόρτες. Αφήνουμε τους πάντες να μπουν, να αφήσουν τα βάρη τους, να πάρουν την δύναμή μας και να φύγουν.

Και ξεχνάμε πως έχουμε κι εμείς το δικαίωμα να κλείσουμε την πόρτα, να ξεκουραστούμε και να προστατεύσουμε την ηρεμία μας.

Δεν είναι όλες οι κλειστές πόρτες απόρριψη. Κάποιες είναι πράξεις αυτοσεβασμού.

Γιατί δεν χρειάζεται να αφήνεις όλο τον κόσμο να μπαίνει στην ζωή σου, για να αποδείξεις πως έχεις καλή καρδιά.


Εκ της συντακτικής ομάδας του : Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού