Δύο τύπους ανθρώπων παρουσιάζει η σημερινή περικοπή. Τον αναίσθητο και αδιάφορο πλούσιο, ο οποίος ζει για να χαίρεται εγωϊστικά τις χαρές της ζωής. Και τον φτωχό και ασθενή γείτονα του, τον Λάζαρο, έναν ήρωα της υπονονής.
Οι σκηνές του Ευαγγελίου έχουν έντονο δραματικό παραστατικό χαρακτήρα.
Ο ανώνυμος πλούσιος ζει με τρυφηλότητα, πολυτέλεια, επίδειξη και κάθε φροντίδα για την σάρκα του και την ικανοποίηση της. Ενώ ο γυμνός, πεινασμένος και άρρωστος γείτονάς του, ο Λάζαρος ζει περιφρονημένος στα πόδια του πλουσίου. Προσπαθεί να χορτάσει απο τα ψίχουλα της τραπέζης του πλούσιου και έχει για μοναδική συντρόφια του έχει τα σκυλιά. Ο πλούσιος αδιαφορεί γι' αυτόν, αλλά ο Λάζαρος δεν γογγύζει, δεν παραπονιέται αλλά έχει την ελπίδα στον Θεό.
Πεθαίνουν και οι δύο, διότι ο θάνατος είναι κοινό χρέος και για τους πλούσιους και για τους φτωχούς και για τους δυνατούς και τους αδύνατους και για τους μεγιστάνες και για τους άσημους της γης. Και ο μεν πλούσιος θάβεται με τιμές και απολαμβάνει τις τελευταίες φροντιδες των ανθρώπων. Ο δε Λάζαρος αφήνεται στην τύχη του και το σώμα του πετιέται σε μια γωνιά του δρόμου άταφο.
Πλην όμως μια δραματική εικόνα αποκαλύπτεται αμέσως μετά και μια σπουδαία ανατροπή συντελείται! Την μεν ψυχή του Λαζάρου την μεταφέρουν με δόξα οι Άγγελοι εκεί όπου είναι ο Θεός. Στους κόλπους του Αβραάμ. Ενώ ο αδιάφορος και αναίσθητος πλούσιος αρπάζεται ως άθυρμα και ξυπνάει απότομα στην φρικτή πραγματικότητα , στον τόπο της οδύνης, την κόλαση. Και υποφέρει και διψάει από την φλόγα των ενοχών και της κρίσης για την αδιαφορία την οποία έδειξε στο πλησίον του, όταν ζούσε επί της γης. Ζητάει ανακούφιση από τον Θεό, ο οποίος εικονίζεται στην παραβολή ως ο Αβραάμ ο πατριάρχης.
Ο πρώην πλούσιος την ώρα της τιμωρίας του θυμάται επιτέλους τον γείτονα του τον Λάζαρο και ζητά από τον Θεό, να προστρέξει στη μεσιτεία του. Του γίνεται όμως υπενθύμιση ότι οι πράξεις και η ζωή του, οι αδικίες και η αδιαφορία του, δημιούργησαν ένα μεγάλο χάσμα! Είναι το χάσμα της κοινωνικής αδικίας και των οικονομικών διακρίσεων, το οποίο δημιουργησε η σκληροτητα του όταν ζούσε επι γης. Το χάσμα αυτό είναι ένα φρικτό φορτίο, το οποίο κουβαλάει και τώρα , μετά θάνατον. Θα τον ελέγχει και θα τον ξεχωρίζει από την κοινωνία του Θεού και των αγίων στην αιωνιότητα!Και δεν θα υπάρχει πλέον σχέση μεταξύ τους.
Αυτό το χάσμα το δημιουργεί ο καθένας με τις πράξεις του. Σε αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο η λάμψη του ενός κολάζει το σκοτάδι του άλλου και η πολυτέλεια και ο χορτασμός των λίγων πληγώνει την ανέχεια των πολλών και εμπνέει το μίσος, την οδύνη για την αδικία.Σήμερα ο παγκόσμιος υλικός πλούτος βρισκεται συγκεντρωμένος στα χέρια των λίγων, ενώ δισεκατομμύρια ανθρώπων ζουν κατω απο τα όρια της φτώχειας, χωρίς τα απαραίτητα της επιβίωσης. Τα δώρα του Θεού για όλους, τα οικειοποιούνται οι λίγοι. Γινονται άσπλαχνοι διάβολοι για τον αδελφό τους!
Πόσοι πλούσιοι και δυνατοί επιδεικνύουν την ευδαιμονία τους πληγωνοντας τους φτωχούς! Πόσοι φτωχοί φθονουν και καταριούνται τους πλούσιους και δυνατούς!Βέβαια είναι και αυτοί που υπομένουν την δυστυχία και την αδικία για χάρη του Χριστού, οπως ο δικαιος Λάζαρος. Πλην όμως η οδύνη του αδικημένου μετά θάνατον δεν παραμένει στον ίδιο αλλά επιστρέφει σε αυτόν που την ετοιμάζει εδώ. Τον άδικο! Ώστε δεν ειναι αίτιος ο Θεός της κολάσεως, αλλά η ιδια η φρικτή αδικία είναι αυτή η οποία ετοιμάζει την κόλαση για τον εγωϊστή πλεονεκτη.
Και όσο και αν καταφέρνουν οι χορτάτοι και οι δυνατοί να το ξεχνούν , όμως υπάρχει Θεός , ο οποίος Θεός είναι, ζει , βλέπει, μετρά και κρίνει! Φοβερόν του εμπεσείν εις χείρας Θεού Ζώντος!
Αυτή την παραβολή την είπε ο Κύριος για τους Φαρισαίους, οι οποίοι θεωρούσαν ότι την κοινωνική τους θέση, τα πλούτη, την δύναμη και τον σεβασμό της κοινωνίας, την χρεωστούσαν στην θρησκευτική τους δικαιοσύνη και νομική ακαμψία . Στην αυστηρότητα και την τυπολατρεία τους. Νόμιζαν ότι ο πλούτος και η αξία τους ήταν εύνοια του Θεού για την υποτιθέμενη αγιότητα τους. Ενώ θεωρούσαν τους ασθενείς, φτωχούς και κατατρεγμένους, καταραμένους από τον Θεό, για τις πιθανές πολλές και ασυγχώρητες τους αμαρτίες. Πόσοι άνθρωποι δυστυχώς, ακόμα και οι πιο σοφοί και θρησκευόμενοι σκέφτονται έτσι ανόητα, ακόμα και σήμερα!
Ο πλούσιος της παραβολής φρόντιζε να είναι ευπρόσωπος στους ανθρώπους οι οποίοι τον μακάριζαν για την ευμάρεια και την υλική του ευτυχία. Ενώ οι ίδιοι από καθεστώσα προκατάληψη θεωρούσαν τον δίκαιο και λεπρό Λάζαρο καταραμένο και αμαρτωλό. Φανταστείτε λοιπόν πόσο σκανδάλισε ο Χριστός τους ακροατές της παραβολής όταν είπε πώς ο λεπρός και φτωχός, πήγε στον Παράδεισο, ενώ ο "ευλογημένος" πλούσιος στον Άδη. Άλλα τα μέτρα των ανθρώπων και άλλα του Θεού!
Καθαρότητα πνευματική θέλει ο Θεός και όχι εξωτερική.
Ο καθαρός πλούσιος ζούσε έχοντας πίστη στις δικές του δυνατότητες. Γιατί πλούσιος λέγεται όχι μόνο γιατί ηταν ισχυρός οικονομικά αλλά και επειδή ήταν φουσκωμένος από οίηση και πλήρης από αυταρέσκεια για τις αρετές του. Ενώ ο Λάζαρος έχοντας πίστη στον Θεό και την μέριμνα Του, είχε και πτωχό το πνεύμα, δηλαδή ήταν ταπεινός. Έτσι ο ευνοημένος για τους ανθρώπους ήταν σιχαμερός ειδωλολάτρης, ενώ ο περιφρονημένος από τους ανθρώπους ήταν άγιος στα μάτια του Θεού.
Αδελφοί μου, ο αναγκεμένος αδελφός δεν είναι ένα αφηρημένο κοινωνικό πρόβλημα. Ζει με σάρκα και οστά κοντά μας και μάλιστα πολλες φορές πεσμένος στα πόδια μας.Ω πόσοι φτωχοί δεν πρόσβλέπουν ικετευτικά στα γεμάτα χέρια μας, βλέποντας σε μας τον Θεό τον ίδιο! Ποσοι μόνοι και πληγωμένοι του βίου παρακαλούν για το ενδιαφέρον μας, τον καλό λόγο, την συντροφιά μας!
Πρέπει λοιπόν ο καθένας μας να βγει από το εγωϊστικό του πλέγμα, να σκύψει, να δει γύρω του, πλάι του, να βρει τον πονεμένο να δώσει την ανακούφιση. Γιατί η παραβολή ουσιαστικά μιλάει για τον καθένα μας και το χρέος μας προς τον πλησίον! Γιατί, αλλοίμονο , η κρίση του θανάτου είναι επί θύραις και πόσο φοβερό και επώδυνο θα είναι το ξύπνημα στην άλλη ζωή για τους απροετοίμαστους. Αντίθετα, μεγάλη και ατελεύτητη χαρά προσμένει αυτούς που νοιάζονται για τον πλησίον και υπομένουν την δυστυχία τους για την αγάπη του Θεού.
π. Παντ. Κρουσκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου