Η συγχώρεση, είναι ελευθερία.

 

Η συγχώρεση, δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Είναι η στιγμή, που αποφασίζεις, πως δεν θέλεις άλλο, να κουβαλάς μέσα σου, όσα σε πλήγωσαν.

Δεν σημαίνει πως ξεχνάς, ούτε πως διαγράφεις, όσα συνέβησαν. Δεν σημαίνει, πως δικαιολογείς συμπεριφορές, που σε πλήγωσαν, ή πως δίνεις σε κάποιον, την ευκαιρία, να σε πληγώσει ξανά.

Σημαίνει, πως αποδέχεσαι, ότι κάποια πράγματα έγιναν, πως δεν μπορείς, να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, και πως δεν αξίζει, να θυσιάζεις το σήμερα, για ανθρώπους και καταστάσεις, που ανήκουν στο χθες.

Υπάρχουν άνθρωποι, που μας πλήγωσαν, χωρίς να ζητήσουν, ποτέ συγγνώμη. Άλλοι που έφυγαν, χωρίς εξηγήσεις. Και κάποιοι, που γνώριζαν, ακριβώς τι έκαναν, αλλά δεν παραδέχτηκαν, ποτέ το λάθος τους.

Κι όμως, η συγχώρεση, δεν χρειάζεται πάντα, τη συμμετοχή του άλλου. Μπορεί να είναι μια απόφαση, που παίρνεις μόνος σου, για την δική σου ηρεμία.

Μπορείς να συγχωρήσεις, και να κρατήσεις απόσταση. Να μην κρατάς κακία, αλλά να μην εμπιστεύεσαι ξανά, με τον ίδιο τρόπο. Να εύχεσαι το καλό σε κάποιον, χωρίς να χρειάζεται, να έχει θέση στην ζωή σου.

Γιατί η συγχώρεση δεν σημαίνει, ότι όλα επιστρέφουν όπως ήταν. Σημαίνει, ότι εσύ επιλέγεις, να μην παραμείνεις εκεί, όπου πληγώθηκες.

Μην αφήνεις, τις πληγές των άλλων, να γίνουν ο χαρακτήρας σου. Μην επιτρέπεις στην πικρία, να σου στερήσει την καλοσύνη, και την ομορφιά, που έχεις μέσα σου.

Συγχώρεσε, όχι επειδή όλοι το αξίζουν, αλλά επειδή εσύ αξίζεις, να προχωρήσεις ελεύθερος.

Και να θυμάσαι: Μερικές φορές, η πιο ουσιαστική συγχώρεση, είναι εκείνη που συνοδεύεται από ένα ήσυχο αντίο.

 

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού