Τὴν 12ην Νοεμβρίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾷ τὴ μνήμη ἑνὸς μεγάλου Ἱεράρχου, ἑνὸς ἀληθινοῦ ποιμένος καὶ ἀνεξάντλητου πατέρα τῶν πτωχῶν καὶ τῶν ἀναγκεμένων· τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔμεινε στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἕνα φωτεινὸ παράδειγμα χριστιανικῆς ἀγάπης. Ἡ καρδιά του ἦταν ἀνοιχτὴ γιὰ κάθε ἄνθρωπο, χωρὶς διακρίσεις καὶ προσωποληψίες. Δὲν ἔβλεπε τὸν φτωχὸ ὡς ἕναν ξένο, οὔτε τὸν πεινασμένο ὡς ἕνα πρόβλημα, ἀλλὰ ὡς ἀδελφὸ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ περίμενε τὴν ἀγάπη καὶ τὴ συμπαράσταση τῶν συνανθρώπων του.
Ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας ἡμέρα τῆς πατριαρχικῆς του διακονίας, ἔδειξε ποιά ἦταν ἡ προτεραιότητά του. Δὲν ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν κοσμικὴ δόξα, τὰ πλούτη καὶ τὰ προνόμια τοῦ ἀξιώματός του, ἀλλὰ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ψυχῶν καὶ τὴν ἀνακούφιση τοῦ ἀνθρώπινου πόνου.
Μία ἀπὸ τὶς πρῶτες ἐνέργειές του ἦταν νὰ ζητήσει νὰ καταγραφούν ὅλοι οἱ φτωχοὶ καὶ οἱ ἄποροι τῆς Ἀλεξανδρείας. Ὁ ἀριθμός τους ἔφθασε περίπου τοὺς 7.500. Ὁ Ἅγιος δὲν τοὺς ἀντιμετώπισε ὡς ἕνα ἁπλὸ κατάλογο ἀναξιοπαθούντων, ἀλλὰ τοὺς ἀποκαλοῦσε «κυρίους του», διότι πίστευε ὅτι μέσα στὰ πρόσωπά τους συναντοῦσε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
Διέταξε, μάλιστα, νὰ παρέχεται καθημερινὰ τροφὴ καὶ ρουχισμὸς σὲ ὅλους, ἀπὸ τὰ χρήματα τοῦ Πατριαρχείου.
Ἡ ἀγάπη του πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς πονεμένους
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης δὲν περιοριζόταν στὴν παροχὴ χρημάτων. Ἐπιθυμοῦσε νὰ βρίσκεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, νὰ ἀκούει τὰ προβλήματά τους, νὰ συμφιλιώνει τοὺς διαφωνοῦντες καὶ νὰ παρηγορεῖ ὅσους ὑπέφεραν.
Κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευή ἐξερχόταν ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ ναὸ καὶ καθόταν στὸ προαύλιο, ὥστε νὰ δέχεται ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. Ἄκουγε τὰ παράπονά τους, ἔλυνε διαφορές, ἀποκαθιστοῦσε ἀδικίες καὶ μοίραζε ἐλεημοσύνες.
Παράλληλα, ἐπισκεπτόταν νοσοκομεῖα καὶ χώρους περίθαλψης, φροντίζοντας τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς ἐγκαταλελειμμένους.
Χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ περιστατικὸ μὲ ἕναν ἐπαίτη, ὁ ὁποῖος τὸν πλησίασε περισσότερες ἀπὸ μία φορὲς ζητώντας βοήθεια. Ὁ Ἅγιος τοῦ ἔδωσε ξανὰ καὶ ξανὰ χρήματα, χωρὶς νὰ τὸν ἀπομακρύνει. Ὅταν οἱ συνοδοί του ἀντέδρασαν, ἐκεῖνος τοὺς ὑπενθύμισε ὅτι ἴσως ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς νὰ ἦταν μία δοκιμασία ποὺ τοῦ ἔστελνε ὁ Χριστός.
Πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ἐξαιτίας τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν ἀναστατώσεων τῆς ἐποχῆς, ἀναγκάστηκε νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια.
Ἐπέστρεψε στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὴν Κύπρο, καὶ ἐκεῖ, στὴν περιοχή τῆς Ἀμαθούντας, παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν Κύριο, περὶ τὸ 619 μ.Χ. (οἱ πηγὲς τοποθετοῦν τὴν κοίμησή του στὸ διάστημα 616–620 μ.Χ.).
Μετὰ τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του στὴν Κύπρο, περὶ τὸ 619 μ.Χ., τὸ ἱερὸ λείψανό του διαφυλάχθηκε μὲ τιμὴ καὶ εὐλάβεια. Ἀργότερα μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου τιμήθηκε ἀπὸ τοὺς πιστοὺς.
Τὸ 1249 μ.Χ. τὸ ἱερὸ σκήνωμα μεταφέρθηκε στὴ Βενετία, ὅπου φυλάσσεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἐν Μπραγκόρα (San Giovanni in Bragora), ὡς πολύτιμο ἱερὸ κειμήλιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου