Το δυσκολότερο μάθημα της αγιότητας.

 

 

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, που γιορτάζει ο Άγιος Νεκτάριος, η σκέψη μου στέκεται στον πόνο αυτού του ανθρώπου. 

Στη μοναξιά της συκοφαντίας. Στην αγωνία να σε παρουσιάζουν ως κάτι που δεν είσαι, να σου χρεώνουν προθέσεις που δεν είχες, να μιλούν για τη ζωή σου άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ούτε τις πληγές ούτε τις σιωπές σου.

Και δεν σας κρύβω πως αυτός ο Άγιος με συγκινεί βαθιά. Γιατί όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να αδικείσαι και να μη γεμίζεις πικρία. Να πληγώνεσαι και να μη θέλεις να ανταποδώσεις τον πόνο. Να μη ζητάς διαρκώς να αποδείξεις ποιος είσαι.

Δεν ξέρω αν εγώ θα είχα την αντοχή του. Ξέρω μονάχα πόσο εύκολα μια πληγή μπορεί να μας κλείσει την καρδιά.

Κι όμως, ο Άγιος Νεκτάριος δεν άφησε τους ανθρώπους που τον αδίκησαν να του κλέψουν τον Χριστό. Δεν επέτρεψε στη συκοφαντία να γίνει ο τρόπος με τον οποίο θα έβλεπε πια τον κόσμο.

Και σκέφτομαι πως ίσως αυτό να είναι το δυσκολότερο μάθημα της αγιότητας. Όχι να μη σε πληγώνουν, αλλά να μη χάσεις την αγάπη σου επειδή πληγώθηκες.

Αυτό θα ήθελα να μάθω κι εγώ από τον Άγιο Νεκτάριο. Να μη χρειάζεται να μικρύνω κανέναν για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Να μη γίνει η πικρία μου μεγαλύτερη από την πίστη μου.

Γιατί τελικά δεν είναι μικρό πράγμα να σε αδικούν οι άνθρωποι και εσύ να εξακολουθείς να τους χωράς στην προσευχή σου.

 

- π. Λίβυος-