Ας πάψουμε, να τσουβαλιάζουμε ψυχές

 

 

Η χηρεία, ο χωρισμός(αιώνιος και μη)
είναι από μία από τις πιο επώδυνες διαΣταυρώσεις
που καλούνται κάποιες υπάρξεις
να διαβούν σε τούτη την ζωή...
Πόσο σκληρή είναι η λογική του κόσμου τούτου....
Ταυτίζει τόσο εύκολα και γρήγορα
την ανάγκη για συντροφικότητα
με την ανηθικότητα....
Όντως κάποιες ψυχές
βάζουν τελεία στο ‘’κομμάτι’’ αυτό,
άλλες όμως βάζουν κόμμα....μια άνω τέλεια
γιατί ξέρεις δεν ήταν επιλογή τους η μοναξιά....
Πριν πάρουμε την ‘’πέτρα του λιθοβολισμού’’
ας σκεφτούμε λίγο με την καρδιά μας...
Δεν είναι αδυναμία
ούτε έκπτωση πνευματική
μήτε έλλειψη φροντίδας
σε τυχόν παιδιά που υπάρχουν...

Είναι τρομακτικά τα βλέμματα εκείνων
που θυσίασαν υπερήφανα την ζωή τους
για να αφιερωθούν στα παιδιά τους
που περνάνε από ‘’ιερά εξέταση’’
κάθε ύπαρξη που διεκδικεί
το δικαίωμα σε νέα αγάπη
γιατί ο θάνατος ή ο πειρασμός
τους έκλεψε ένα κομμάτι της καρδιάς τους...
Ο Θεός να σε φυλάει
αν τυχόν βρεθείς και αγαπήσεις τα παιδιά τους
στα οποία έχουν επενδύσει
και την δική τους την ζωή....
Είναι το ‘’επιτόκιο’’ αρκετά υψηλό...
Δεν είναι προδοσία της μνήμης
να ξαναβρεί κανείς την αγάπη.
Προδοσία της ζωής είναι
να απαιτούμε από έναν άνθρωπο που πόνεσε
να πάψει να έχει δικαίωμα στην ευτυχία
που στο κάτω κάτω της γραφής
ο ίδιος ο Θεός τον έρωτα
τον έσπειρε στα βάθη της ύπαρξης μας....
Οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι.
Κάθε ψυχή έχει τη δική της ιστορία,
τις δικές της πληγές,
τις δικές της αντοχές
και τον δικό της τρόπο να ξαναβρίσκει
τον δρόμο προς την αγάπη.
Ας πάψουμε, λοιπόν,
να τσουβαλιάζουμε ψυχές και
να αποδίδουμε ελαφρά τη καρδία χαρακτηρισμούς...