Ὑπάρχει
δυστυχῶς ἄγνοια στοὺς ἀνθρώπους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ σὲ
πολλοὺς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Διότι νομίζουν ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς μας
εἶναι, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἁπλῶς ἡ ἠθικὴ βελτίωσή μας, τὸ νὰ
γίνουμε καλύτεροι ἄνθρωποι.
Ἐνῶ από τὸ Εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴν
Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες, μᾶς παραδίδεται ὅτι
σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι αὐτό. Τὸ νὰ γίνει δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος μόνο
καλύτερος ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι, ἠθικώτερος, δικαιότερος, ἐγκρατέστερος,
προσεκτικότερος.
Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ γίνουν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ μεγάλος
σκοπός, ὁ τελικὸς σκοπός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Δημιουργός μας ἔπλασε τὸν
ἄνθρωπο.
Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός; Ἡ θέωσις... Τὸ νὰ ἑνωθεῖ ὁ
ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό, ὄχι μὲ ἕνα ἐξωτερικὸ ἢ συναισθηματικὸ τρόπο, ἀλλὰ
ὀντολογικά, πραγματικά.
+ Αρχ. Γεώργιoς Καψάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου