Ένα ξεχωριστό κείμενο!

Ηρθες σε μας και αφησες ολες σου τις ελπιδες πανω μας.
Βαρυναμε. Πολυ.
Για το λογιστηριο ησουν αλλος ενας αριθμος.
Για το γραφειο κινησεως ησουν αλλη μια εισαγωγη.
Για μας ησουν η Στελλα.
Στελλα....Αστερι δηλαδη.
Μας περιμενες καθιστη στο κρεβατι. Μονη.
Σε πηραμε στο χειρουργειο κι αρχισαμε να βιαζουμε το κακο μεσα σου.
Σε τρυπουσαμε.
Σε καναμε να πονας.
Σου βαζαμε ενα σωρο καλωδια στο κορμι σου.
Σε κερασαμε φαρμακια.
Σε ρωτουσαμε να μας πεις το ονομα σου.
Πού μενεις.
Με τί ασχολεισαι.
Μας τα ειπες ολα φοβισμενη.
Τη τριτη φορα που στα ρωτησαμε δεν πηραμε απαντηση.
Σε υπνωτισαμε.
Σε διασωληνωσαμε.
Και το χειρουργειο ξεκινησε...
4 ωρες σε ειχαμε εκει.
Χειρουργοι, αναισθησιολογοι, νοσηλευτριες εργαλειοδοσιας, νοσηλευτες αναισθησιολογικου, ολοι εκει.
Μετα απο 4 ωρες ξεριζωσαμε το κακο.

Σε ξυπνησαμε.
Απλωσες τα χερια σου.
Εσφιξες τα δικα μας.
Ησουν αδυναμη. Μας κοιτουσες με ορθανοιχτα γουρλωμενα ματια. Σα να μας ελεγες: ''ΔΗΛΑΔΗ, ΘΑ ΖΗΣΩ;''
Ναι Στελλα, θα ζησεις.
Εξω, ο Αχιλλεας ο συζυγος σου και η μικρη Ολυμπια ειχαν κρεμαστει απο το μικρο παραθυρο, προσπαθωντας να δουν, να μαθουν.
Βγηκαμε εξω.
Ο Αχιλλεας επιασε τους χειρουργους και τους ρωτουσε, ρωτουσε...
Η μικρη Ολυμπια πλησιασε εμενα.
Ενα κοριτσι με μια εκφραση τοσο γλυκια, φορουσε ενα μπλουζακι που εγραφε Miami, με καστανες μπουκλες, δυο ματια μαυρα διαμαντια που πετουσαν σπινθηρες και μια φωνη πιο χρωματιστη κι απο το ουρανιο τοξο.
Σχεδον γονατιζω για να της μιλησω.
- Κυριε, η μαμα μου θα ζησει;
Κομπος στο λαρυγγι. Ευχαριστος κομπος αυτη τη φορα.
- Εσυ εισαι η Ολυμπια που μιλουσε συνεχεια η μαμα;
- Αληθεια κυριε; Με θυμοταν η μαμα εκει μεσα;
- Η μαμα ειναι καλα και συντομα θα σε παω να τη δεις.
- Δηλαδη κυριε δε θα τη παρει ο Θεουλης;
- Οχι ψυχη μου. Μας την εφερε να τη κανουμε καλα και μας ειπε να σου τη δωσουμε πισω γερη κι ευτυχισμενη.
- Κι εσεις; Τη κανατε γερη κι ευτυχισμενη;
- Εμεις τη καναμε γερη. Μολις σε δει θα ειναι και ευτυχισμενη.
Δε θυμαμαι πώς εγινε, αλλα ασυναισθητα πηρα την Ολυμπια στην αγκαλια μου.
Ο πατερας αφου ειχε ενημερωθει απο τους χειρουργους με ειδε να κραταω αγκαλια την Ολυμπια και πηγε να τη παρει, λεγοντας τη να μη με κουραζει, νομιζοντας οτι εκεινη ηθελε να με παρει αγκαλια.
- Τωρα ξεκουραστηκα κυριε. Με αυτη την αγκαλια.
Μπορειτε να μπειτε να δειτε για λιγο τη Στελλα, μονο μη τη κουρασετε με ερωτησεις.
Ο πατερας εμπιστευθηκε σε μενα την Ολυμπια και μπηκε στην ανανηψη.
Οταν βγηκε, πηρε την Ολυμπια και κατευθυνθηκαν στον οροφο που ηταν ο θαλαμος της Στελλας.
Φευγοντας, η Ολυμπια γυρισε προς το μερος μου και μου εστειλε ενα φιλι.
Διαλυθηκα.
Αλλα και ξεκουραστηκα.
Αλλωστε αυριο εχουμε κι αλλο χειρουργειο. Πιο δυσκολο.
Αλλα, θα το παλεψουμε. Για τη δικια τους ''Ολυμπια''.

                                                                                      Λαμπρος Λιαπης (εχθρος της πραγματικοτητας)

από το facebook