Ο πωρωμένος άνθρωπος!

Η πώρωση της καρδιάς, καθρεφτίζεται στο πωρωμένο βλέμμα. Είσαι μονίμως σκυθρωπός, θυμωμένος, σου φταίνε όλοι και όλα. 

Βωμολοχείς, κατακρίνεις, σχολιάζεις τα πάντα, ειρωνεύεσαι, καταριέσαι, βλαστημάς και για όλα έχεις μια αρνητική γνώμη. Ποτέ δεν ικανοποιείσαι, ποτέ δεν ησυχάζεις, ποτέ δεν γαληνεύεις.

Φεύγει η ζωή σου, μεγαλώνεις μέσα στη μιζέρια χωρίς να ακουμπήσεις και να σε ακουμπήσει η ομορφιά που βρισκόταν συνεχώς τρυγύρω σου. Δεν έχει σημασία αν είσαι αριστερός, δεξιός, άθεος ή πιστός χριστιανός. Η πωρωμένη ψυχή ζει και βασιλεύει σε όλους τους χώρους.

Μα τελικά ο μόνος που φταίει είσαι εσύ που δεν ασχολήθηκες με την ψυχή σου. Την άφησες διψασμένη και πεινασμένη πετώντας της ό, τι σκουπίδι έβρισκες μπροστά σου. Δεν ασχολήθηκες ποτέ να μάθεις πώς οι μέλισσες δημιουργούν το μέλι...

Δεν ασχολήθηκες με την απλότητα, δεν εξομολόγησες την ψυχή σου ώστε να καθαρίσεις τη χωματερή που δημιούργησες.

Θέλεις να μείνεις εγκλωβισμένος στην αναπαραγωγή των κακών ειδήσεων, της καταστροφής και του κακού κουτσομπολιού.

Περιμένεις να μιλήσει κάποιος για να του επιτεθείς, να τον υποβαθμίσεις, να τον ειρωνευτείς, να δείξεις ότι εσύ τα ξέρεις καλύτερα.

Δεν καταλαβαίνεις ότι θα είσαι πάντοτε δυστυχισμένος και συγχυσμένος, με κύριο χαρακτηριστικό της καθημερινότητάς σου την ταραχή, διότι η ψυχή δε φτιάχτηκε για να είναι έτσι;

Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός μας καλεί να μοιάσουμε στα παιδιά.

Τα παιδιά είναι απονήρευτα κι ανέμελα...

Ίσως και να δικαιολογείται η μονίμως πωρωμένη σου καρδιά, διότι δεν συνομίλησες ποτέ με τα δέντρα, τα λουλούδια, τη θάλασσα, τους ανθρώπους... Ίσως δεν άκουσες ποτέ πουλιά να κελαηδούν.
Ίσως δεν ελέησες κανέναν άνθρωπο που βρισκόταν σε ανάγκη ώστε να αισθανθείς τη ζεστή φλόγα της προσφοράς να γαργαλάει το "είναι" σου.
Δεν συμφιλιώθηκες ούτε με τους δικούς σου.
Δεν ταπεινώθηκες ώστε να αφήσεις την μεγαλοπρεπή απλότητα να κατευθύνει τη ζωή σου και να γλυκάνει την ψυχή σου.

Σκέφτομαι, πως ήδη κοντεύουμε να ξεχάσουμε πώς μοιάζει ένα τέτοιο πρόσωπο με γαλήνια ψυχή. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένα είδος προς εξαφάνιση.

π. Γεώργιος Χριστοδούλου