Ο Έλληνας βρίζει και βλασφημά! Θέμα Παιδείας ή κακίας;

 

Οι Έλληνες είναι ο πιο βλάσφημος λαός. Έχουμε και σε αυτό πρωτείο. Έχω ταξιδέψει σε πολλές χώρες και αυτό δεν το έχω συναντήσει αλλού. Θέμα Παιδείας ή κακίας;

Ο ίδιος ο διάβολος δεν βλαστημά διότι φοβάται μην τον κάψει ουράνια αστραπή. Αρκείται στο να αποκαλέσει την Παναγία "Μαρία" και τον Χριστό "Μανώλη" ή "Ναζωραίο". 

Και επειδή δεν μπορεί να το πράξει βάζει τον άνθρωπο να το κάνει, να βλαστημά και να υβρίζει τον Θεό και την Παναγία.

Πολλοί άνθρωποι μου αναφέρουν ότι τους έρχονται βλάσφημοι λογισμοί ακόμη και μέσα στην εκκλησία. Τους εξηγώ πως δεν είναι δικοί τους αλλά τους βάζει ο διάβολος στο νου τους. Ειδικά στους ευαίσθητους ανθρώπους για να τους στενοχωρεί και να τους θλίβει, όπως λέει και ο Άγιος Παΐσιος.

Αυτός που βρίζει, θα τιμωρηθεί με την χειρότερη ποινή από τον ίδιο τον Θεό. Ξέρεις πώς; Απλά θα κάνει πέρα. Θα απομακρυνθεί. Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία. Όλα να τα περιμένεις μετά, εκτός κι αν ζητήσει συγχώρεση. Ο Θεός είναι πάντα πρόθυμος να τρέξει κοντά.

Όπως εκείνος που ρίχνει μια πέτρα στον ουρανό, δεν βλάπτει τον ουρανό, αλλά τον εαυτόν του, επειδή γυρίζει η πέτρα και του συντρίβει το κεφάλι, έτσι και όποιος βλασφημεί κατά του Θεού, δεν βλάπτει τον Θεό, αλλά μόνο τον εαυτόν του και την ψυχή του κολάζει ο άθλιος (Ιερός Χρυσόστομος).

Ένας άνθρωπος να υβρίσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου έχω χρέος σαν Χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστό μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).

Η βλασφημία γεννιέται από την κατάκριση και την οργή (Άγιος Νήφων).

Η βλασφημία δεν είναι μια κακιά συνήθεια, αλλά μια διαβολική συνήθεια (Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας).

Το θαύμα της Παναγίας στον βλάσφημο ανθυπασπιστή.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του κ. Χρήστου Βέργου, ανθυπασπιστή στο τάγμα της Κορέας τον Απρίλιο του 1951, είναι από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας» της Ι.Μ Παρακλήτου.

Οι εμφανίσεις της Παναγίας, σύμφωνα με μαρτυρίες, είναι πολλές. Παρουσιάζεται σε ανθρώπους και τους φανερώνει την αγάπη που καλούνται να έχουν προς τον εαυτό τους, τον συνάνθρωπο, τον Θεό αλλά και το περιβάλλον. Ο Χρήστος Βέργος, επιστρατευμένος στον πόλεμο της Κορέας, θυμάται και διηγείται το δικό του θαύμα…

«Ήμουν ανθυπασπιστής στο τάγμα της Κορέας. Δεν πίστευα πουθενά, παρά μόνο στη δύναμη των βαρέων όπλων που κατεύθυνα. Επί πλέον ήμουν αδιόρθωτα βλάσφημος. Όλες οι βλασφημίες μου συγκεντρώνον­ταν στην Παναγία. Όσοι με άκουγαν ανατρίχιαζαν. Οι φαντάροι μου έκαναν τον σταυρό τους, για να μην τους βρει κακό. Οι ανώτεροί μου διαρκώς με παρατηρού­σαν και με τιμωρούσαν. Ώσπου μια νύχτα έζησα ένα ολοφάνερο θαύμα.

Ξημέρωνε η 7η Απριλίου 1951. Με την διμοιρία μου είχα καταλάβει μια πλαγιά σε ύψωμα κοντά στον 38ο παράλληλο. Μέχρι τα ξημερώματα έμεινα άγρυπνος στο όρυγμά μου μαζί με τον στρατιώτη Σταύρο Αδαμάκο. Όταν ρόδιζε η αυγή, οπότε δεν υπήρχε φόβος αιφνιδιασμού, αποκοιμήθηκα. Είδα τότε ένα όνειρο που με συνετάραξε:

Μία γυναίκα στα μαύρα ντυμένη, με αγνή ομορφιά και γλυκύτατη φωνή, με πλησιάζει και με ρωτά ακουμ­πώντας το χέρι στον ώμο μου:
– Θέλεις να βρίσκομαι κοντά σου Χρήστο; Ένοιωσα τότε μια βαθειά αγαλλίαση.
– Και ποία είσαι συ; την ρώτησα.
Τότε εκείνη άλλαξε έκφραση και με παρατήρησε αυστηρά:
– Γιατί, Χρήστο, διαρκώς με βρίζεις;
– Πρώτη φορά σε βλέπω! διαμαρτυρήθηκα. Πως είναι δυνατό να βρίζω μια άγνωστή μου;
– Ναι, Χρήστο, επέμεινε εκείνη πιο αυστηρά. Με βρίζεις. Εγώ όμως είμαι πάντα κοντά σε σένα και σ’ όλους τους στρατιώτες του τάγματος. Γιατί δεν πηγαίνετε στο Πουσάν, ν’ ανάψετε κεριά στ’ αδέλφια σας που έχουν ταφεί εκεί;

Μ’ αυτή τη φράση ξύπνησα τρομαγμένος. Ο Σταύ­ρος δίπλα μου με κοίταζε σαστισμένος.
– Κύριε ανθυπασπιστά, κάτι έχεις, μου είπε. Βογγούσες και παραμιλούσες στον ύπνο σου.
Του διηγήθηκα το όνειρό μου και καταλήξαμε πως ήταν αποτέλεσμα κοπώσεως και συζητήσεων γύρω από τους νεκρούς του Πουσάν.
Ενώ όμως λέγαμε αυτά, ξαναβλέπω τη γυναίκα του ονείρου μου μπροστά μου.
— Αδαμάκο! βάζω μια φωνή. Η γυναίκα… Αυτή… Να… τη βλέπεις;
Εκείνος προσπαθούσε να με καθησυχάσει, αλλά που εγώ! Η μαυροφορεμένη γυναίκα με την αγνή ο­μορφιά και τη γλυκύτατη φωνή στάθηκε κοντά μου και μου είπε:
– Μη φοβάσαι… Μη φοβάσαι, παιδί μου. Είμαι η Παναγία. Σας προστατεύω όλους παντού και πάντοτε. Αλλά θέλω από σένα να μη με βρίσεις ούτε στις δυ­σκολότερες στιγμές της ζωής σου.
Πέφτω αμέσως ταραγμένος να φιλήσω τα πόδια της. Εκείνη όμως είχε γίνει άφαντη. Έκλαψα τότε απ’ τα βάθη της καρδιάς μου ένα κλάμα ανακουφίσεως και χαράς, εγώ που δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου».

Ας εξαλείψουμε από την χώρα μας αυτήν την διαβολική συνήθεια λοιπόν με το να αντιδρούμε κι εμείς ανάλογα με τον άνθρωπο που βλαστημά. Άλλοτε δυναμικά και με έλεγχο και άλλοτε με τη σιωπή μας η οποία θα είναι μια μυστική φλογερή προσευχή για αυτόν τον άνθρωπο. Σε άλλους πιάνει η πρώτη και σε άλλους η δεύτερη περίπτωση. Όμως, να μην αδιαφορούμε διότι θα βρεθούμε κι εμείς υπόλογοι που ακούμε να υβρίζεται το όνομα του Θεού και της Παναγίας και κάνουμε σαν να μην τρέχει τίποτα.

π. Γεώργιος Χριστοδούλου