Τον νυμφώνα σου βλέπω...

 

"Τον νυμφώνα σου βλέπω" Νυμφίε Χριστέ μου,
ολόλαμπρο και φωτεινό.
Μέσα σε αυτόν όλοι οι εκλεκτοί Σου.
Εκείνοι που σήκωσαν το Σταυρό Σου. Εκείνοι που νέκρωσαν τη σάρκα.
Εκείνοι που πάντα σκέφτονταν ότι "έπαθες ως άνθρωπος
ο απαθής τη Θεότητι".
Βλέπω το νυμφώνα Σου και στέκομαι διστακτικός.
Δεν έχω, Κύριε, ένδυμα γάμου.
Δεν έχω λάδι αρετών να ανάψω το λυχνάρι μου.
Δεν έχω το θάρρος να πλησιάσω.
Έκρυψα κάθε τάλαντο που μου χάρισε η αγάπη Σου.
Με κέρδισε η φθορά.
Κι όμως, μου δίνεις την ευκαιρία να γίνω μέτοχος της χαράς Σου.
Να γίνω ξανά δικός Σου. Έρχομαι σε Εσένα!

"Κύριε, φώτισόν μου το σκότος"!
Είσαι Όλος αγάπη. Γιατί είσαι η απόλυτη Αγάπη!
Βλέπω το Νυμφώνα Σου.
Και μαζί εκείνες τις πέντε αγνές ψυχές
που σε περίμεναν καρτερικά.

Νυμφίε Χριστέ,
Εσύ που είσαι "ο κάλλει ωραίος", κάνε με να τους μοιάσω!
Κάνε με να μισήσω την υποκρισία,
την έπαρση και την αλαζονεία
των Γραμματέων και Φαρισαίων.
Κάνε με, Κύριε, ένα ταπεινό πλασματάκι.
Για να ακούσω τη γλυκιά φωνή Σου:
"Είσελθε, δούλε, εις την χαράν του Κυρίου σου".