Καλο απόγευμα.

  

"Κουράστηκα τόσο πολύ να περπατώ μες στην καταιγίδα.
Είναι λες και δεν θα καταλαγιάσει ποτέ."

Η κουκουβάγια και το ελάφι σώπασαν· ήξεραν πολύ καλά πως κάποιες φορές η σιωπή και η συμπόρευση είναι υπεραρκετά.

"Άσε που πριν λίγο είδα και τη φωλιά ενός σπουργιτιού που γκρεμίστηκε από τον άνεμο. Τόσο άδικο.." συνέχισε το παιδί.

"Ξέρεις, μέσα στο γκρέμισμα κρύβεται η ευκαιρία για ένα νέο, πιο γερό χτίσιμο.
Και το σπουργίτι θα ανακαλύψει πως το αληθινό του σπίτι είναι η ίδια η δύναμή του." Είπε η κουκουβάγια.

"Και τα δέντρα ξέρουν πολύ καλά πως οι πιο βαθιές ρίζες μεγαλώνουν στις πιο θυελλώδεις νύχτες." Αποκρίθηκε το ελάφι.

"Πραγματικά κουράστηκα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω.."

"Θα συνεχίσουμε μαζί", είπε το ελάφι.
"Θα συνεχίσουμε με την πίστη του σπόρου που σπάει το χώμα χωρίς να έχει δει ποτέ τον ήλιο.