ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΚΙΑΧΤΡΑ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

  

Μανάδες κράταγαν τσαπιά
και οι γυναίκες φτυάρια.
Στα χιόνια δρόμο ανοίγανε
όλες σαν παλικάρια
Από κοντά κι οι αδερφές
και οι αγαπημένες
όλες στην μάχη ρίχτηκαν
σαν μια γροθιά ενωμένες
Φόβο δεν είχαν στην καρδιά
τον θάνατο αψηφήσαν
και με περίσσια λεβεντιά
για τον εχθρό κινήσαν
Γυναίκες απ' την Ήπειρο
αερικά της νύχτας
σκιάχτρα στα βόλια του εχθρού
της πείνας και της νύστας

Η θέλησής σας κούρνιασε
στο νου και στην ψυχή σας
κι αν χρειαστεί φωνάζατε
χαλάλι κι η ζωή σας
Το πόδι του κατακτητή
είπαν, δεν θα πατήσει
το χώμα που μας γέννησε
ελεύθερο θα ζήσει
Χάσανε γιους, χάσαν γονιούς
και τους συντρόφους χάσαν
δάκρυα κι αναστεναγμοί
στις μάχες ξαποστάσαν
Θέλει η λευτεριά κορμιά
και του θανάτου λόγια
τον πόνο τους βυζάξανε
δεν είπαν μοιρολόγια
Μον' κάνανε την πίκρα τους
του χάρου το σεντόνι
και ράψανε στα στήθια τους
την λύπη με βελόνι
Εκεί στης Πίνδου τις πλαγιές
τις αιματοβαμμένες
σας θαύμασε κι ο θάνατος
μάνες λεβεντογέννες
Γυναίκες Ηπειρώτισσες
κόρες ελπιδοφόρες
στηρίγματα της λευτεριάς
γέννας σας νεκροφόρες

                                                                                                                                                                       Ελευθερία Λάππα