Στην Εκκλησία ομολογούμε ανάσταση νεκρών και αγίων και αμαρτωλών.

 

 

Στην Εκκλησία ομολογούμε ανάσταση νεκρών και αγίων και αμαρτωλών. Διαβαστε το ευαγγέλιο της κηδείας. Ιω. Ε' 24-30. Άλλοι θα αναστηθούν εις ανάστασιν ζωής και άλλοι εις αναστασιν κρισεως( καταδίκης). Η ανάσταση μονο των δικαιων είναι ιουδαϊκή φαρισαϊκή δοξασία και όχι ορθόδοξο δόγμα. 

Επίσης μιλαμε για ανασταση σωμάτων, ανασυσταμένων από την φθορά και την αποδόμηση τους σε υποσταση , όχι ανασταση λόγων και προσωπων ή ψυχών . Ο Θεος που μας έφερε στο είναι από τη μη ον έχει την δύναμη για αυτή την ανασυσταση.Με το σωμα κρινόμαστε ενωμένο με την ψυχή γιατί με το σώμα σωζομαστε ή καταδικαζομαστε. 

Αυτό ειναι αναφορά στην γνήσια παραδοση της Εκκλησίας μας , στην αποστολική , την αγιογραφική. Είναι ανακριβής ο ισχυρισμός πολλων ότι οσοι κάηκαν ή αποτεφρώθηκαν ή εξαϋλωθηκαν δεν θα αναστηθούν. Αυτές οι ' γεροντικές' απειλές με ευλαβες ενδυμα ειναι τόσο απαραδεκτες όσο και ο ισχυρισμός περί αναστασεως ψυχων και λόγων. 

Στην ορθοδοξη χριστιανική παραδοση οπου η τελική δοξα και ανασταση είναι ήδη παρούσα στα πνεύματα και τα σώματα των Αγίων η φαρισαϊκή εσχατολογια απο τη μια και ο πλατωνισμός από την άλλη έχουν διαβρωσει και τις πιο λεπτές εκκλησιαστικές συνειδήσεις.

Τώρα οσον αφορά τις προσευχές και τις κρίσεις του καθένα μας, ντρέπομαι να αναπαράγω τα αυτονοητα και τα χιλιοειπωμένα. Η εξόδιος ακολουθία , το μνημόσυνο , η Θεία Λειτουργία για τον κεκοιμημένο είναι μια δημόσια πανηγυρική έκφραση, ομολογία, προπομπή ενός συνειδητού Χριστιανού. Δεν αποτελεί πρόκριση της σωτηρίας ή της εσχατολογικής του κατάληξης ,αλλά οπωσδήποτε είναι μια δημόσια αναγνώριση, μια δοξολογική ευχαριστία προς τον Θεό για κάποιον που εξοδεύει ως μέλος της Εκκλησίας. 

Δεν είναι για όποιον αποκόπτεται. Δεν εχει κανενας το ηθικό δικαίωμα και ύψος να παριστάνει το πιο συμπονετικό και συγκαταβατικό από το κοινό εκκλησιαστικό σωμα. Τι ακριβώς εκφραζει μια πανηγυρική εκκλησιαστική έξοδος για έναν αποτεφρωμένο η αυτοχειρα ή αθεο; Την πτώση και την εκπτωση; Δηλαδή δεν ειναι τυπικό, ειναι οντολογικό λάθος! Αλλιως ας παραδεκτουμε οτι η Εκκλησια ειναι ενα καταστημα θρησκευτικών τελετων και εξυπηρετήσεων και τιποτα αλλο και ας μας παρει και να μας σηκώσει μια και καλη.Γιατί και αυτό ακριβως γινεται και με τους γάμους και τα βαφτισια ηδη. 

Και συγγνώμη που ειμαι τόσο ατεγχτος ελιτιστής , αλλά ναι! Αυτό αποκομίζουν και οι απ' εξω και από μεσα από την Εκκλησία. Τυπικες διαδικαστικές τελετουργίες χωρις ουσία. Ήδη οι ταφικές διαδικασίες και τα καθεστώτα ειναι προσβλητικα. Εκταφή, τυπικη διαδικασία, καθολου περιποίηση τιμης στον νεκρό, απροσωπες κηδειες στα αστικά περιβάλλοντα, η μια πισω απο την άλλη. Το αίτημα για καυση ειναι επακολουθο μιας τετοιας αντιχριστιανικης πραγματικότητας. Αφου όλα ειναι στο έλεος του Θεού κυριολεκτικά και μεταφορικά.Και αφου εμεις οι ίδιοι δεν εχουμε ταφικο ηθος.

Επιπλέον , αυτός ο ελεεινός σχετικισμός! Η αρετή, ο θεός της εποχης μας. Το απαραβιαστο άσυλο της γνωμης! Ολα τα οριζει. Διαβρωνει ηδη ευάλωτες και διαβρωμένες συνειδησεις! Ας παραιτηθούμε τώρα από την αληθεια, αφου υπαρχουν τόσες αληθειες!

Τώρα όσον αφορά την ' ιδιωτική' προσευχή για ζώντες και κεκοιμημένους, αυτό πια είναι υποχρέωση καρδιάς και αυτονόητο καρδιακό βιωμα. Ειπαμε, η Εκκλησια ποιεί τα εκκλησιαστικά, ο Θεός τα θεϊκά.Διακριτα ειναι αυτά.Φυσικά και προσευχόμαστε για ολους και για όλα. Αυτό πια δεν ειναι διαπραγματεύσιμο.

Πάντως, το δίλημμα ' ταφή ή καυση' δεν είναι υποθεση νεκρικών παραδόσεων ή έλλειψη ευαισθησίας και ποιμαντικής αδιαλλαξίας. Είναι θέμα βαθιας πίστης και περιποίησης σεβασμου στο σώμα. Αυτό το σωματακι το οποιο προσέλαβε ο Χριστός και το ξάπλωσε στη φάτνη της Βηθλεεμ και βυθιστηκε στον Ιορδάνη. Το οποιο το προσκυνήσατε με τοσο ενθουσιασμό τις προηγούμενες ημερες και μετά από λίγο καταφέρατε να το υποτιμήσετε και να το ξεχασετε.

Και θυμαστε την υπαρξη του μόνο όταν θέλετε να δικαιολογήσετε τις πορνείες σας και τις εξεις σας . Τον υπολοιπο καιρο κυνηγάτε το φως σαν πυγολαμπίδες. Γιατί άλλωστε σημασία για εσας εχει το άπιαστο φως, το απρόσιτο φως, το αφηρημένο φως που λατρεύετε .Τον ασαρκωτο, ακοινωνητο απόμακρο Θεο των νοησιαρχων προγονων σας. Μανιχαίοι!