Η ομορφιά δεν είναι πράγμα να την φυλάξεις στην παλάμη σου.
Σε βαραίνει όταν την κρατάς μόνο για σένα,
σαν φως κλεισμένο σε δωμάτιο χωρίς παράθυρα.
Γι’ αυτό την αφήνεις να φύγει από τα χέρια σου, να περάσει από στόμα σε στόμα,
από βλέμμα σε βλέμμα, να γίνει χαμόγελο, λόγος, σιωπή κοινή.
Και τότε συμβαίνει το θαύμα:
δεν μικραίνει, δεν σκορπίζει.
Γίνεται περισσότερη.
Σε πλησιάζει ξανά από αλλού,
πλουσιότερη απ’ ό,τι την έδωσες.
Και στο τέλος δεν λες «την μοιράστηκα»,
αλλά «με βρήκε».
Γιατί ό,τι δίνεται αληθινά
μένει και σε μαθαίνει να υπάρχεις μέσα του.
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου