Για την καύση των νεκρών.

 

 

 Αρχιμανδριτης Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

 

Διαβάζω διάφορα κείμενα "χριστιανών" εγκωμιαστικά της αποτέφρωσης Μεστά υποκρισίας. Και με πολλή ... αγάπη τάχατες στη θεολογία και την Εκκλησία. 

Για σώμα μιλάτε κύριοι χριστιανοί μου, ή για ανακυκλώσιμο υλικό; Τόσο πολύ θέλετε να το εξαφανίσετε; 

Τόσο απογοητευμένοι κατά βάθος είστε;Ποιον και τι σταυρώνουμε, αποκαθηλώνουμε και θάπτουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα κύριοι χριστιανοί μου;Σας κοστίζουν ψυχολογικά και σας κουράζουν η ωραιότης και η παρηγοριά που μας γεμίζουν τα τρισάγια, τα Ψυχοσάββατα, τα κόλλυβα, η περιποίηση των μνημάτων και ο πολιτισμός των ταφικών μνημείων που είναι ζωντανή ιστορία (νεκροπόλεις σε κάθε μήκος και πλάτος της γης) και συνομιλία μετά των νεκρών με κορυφαία έκφρασή της τη θεία Λειτουργία;;

Σας ενοχλεί η σάρκα της ιστορίας; Ο πολιτισμός των νεκρών, πλέον, που σαρκούται και μας πληροφορεί;Κι επειδή όλο για εσχατολογία μιλάτε, μάθετε ότι μέσα στη ζωντανή ιστορία εισέρχεται η εσχατολογία, όχι στην εξαέρωση και στο σπαστήρα του μπλέντερ. 

Άρα πιο πολύ υποσυνειδήτως ίσως ... Νιρβάνες νοσταλγείτε και εξαφάνιση μέσα σε ένα απρόσωπο σύμπαν και ψάξτε το.Αλλά το μυστικό μπορεί να είναι και άλλο : δεν θέλετε να ασχολείστε. "Σας τη σπάει", που λέμε:-Κάψτο(ν) μωρέ να τελειώνουμε με δαύτο(ν)!

Δεν θέλετε σ χ έ σ η με τον νεκρό. Δεν την αντέχετε. Γι΄ αὐτὸ καὶ πολλὲς φορὲς ἀκόμη καὶ χωρὶς καὶ τὴ ρητὴ συγκατάθεσή του νὰ ἀποτεφρωθεῖ, εἴτε καὶ ἐνάντια σὲ αὐτήν, τὸν καῖτε χωρὶς νὰ γίγεται παραδόξως ἡ δημοκρατική σας εὐαισθησία... 

Τέτοια ὑποσυνείδητη μανία νὰ ἀπαλλαχθεῖτε!

Αυτό είναι η ουσία... Ανάλογη δε προς τη σχέση με το σώμα μας εν ζωή, είναι και η απαξίωσή του ή ο σεβασμός προς τὸ δικό μας, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰ σώματα τῶν ἄλλων, μετά το θάνατο. Τις κουμπάρες παίζουμε;

Και εξηγούμαι: Κατ' ἐμέ είναι λάθος η καύση του σώματος ακόμη και ανθρώπου αθέου και απίστου. Είναι φάλτσο και ψυχική ανισορροπία.Καθ΄ όλα σεβαστή επιθυμία βέβαια.

Αλλά πάνυ καλώς απορριπτέα πέρα για πέρα από την Εκκλησία μας.

Το σώμα είναι ένα θαύμα. Είναι εικόνα Θεού και η ταφή λίαν διδακτική και παρηγορητική. 

Η δε εκταφή είναι "παιδαγωγία" των γυμνών οστέων προς εμάς τους περιλειπομένους, της ματαιότητος που περιγράφουν γλυκύτατα τα αθάνατα κείμενα της Νεκρωσίμου ακολουθίας του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, ήδη από τον 8ο αἰώνα.

Απ' όταν είδα τα γυμνά οστά του πατέρα μου και της μητέρας μου, πλένοντάς τα, ραντίζοντάς τα με κρασάκι, χαϊδεύοντας τα απομεινάρια τους με το βλέμμα και τα χέρια μου, γλυκύτερα κι από την κηδεία τους μυστικά τους έκλαψα και τους ένιωσα κοντά μου να με συντροφεύουν και να με περιμένουν. Μα πόση ομορφιά!

Ζει Κύριος ο Θεός.