Τα σκουπίδια του ενός, λοιπόν, είναι συχνά ο θησαυρός του άλλου.

  

Στον κόσμο γύρω μας, συχνά απορρίπτουμε πράγματα χωρίς δεύτερη σκέψη, θεωρώντας τα άχρηστα ή παρωχημένα. Ένα χαμένο βιβλίο, ένα σπασμένο έπιπλο, ένα παλιό ρούχο ή ακόμη και μια ξεχασμένη ιδέα μπορεί να μοιάζει με σκουπίδι στα μάτια μας. Και όμως, για κάποιον άλλο, αυτά τα ίδια αντικείμενα μπορεί να κρύβουν αξία, ομορφιά ή χρησιμότητα που εμείς δεν μπορούμε να δούμε.

Αυτό που φαίνεται περιττό ή ασήμαντο μπορεί να μεταμορφωθεί σε πηγή έμπνευσης, σε εργαλείο, ή ακόμη και σε θησαυρό. Η αξία δεν είναι κάτι σταθερό δεν κρίνεται μόνο από το αν είναι καινούργιο ή λαμπερό, αλλά από την ανάγκη, τη φαντασία και την καρδιά αυτού που το βλέπει. 

Έτσι, κάθε αντικείμενο ή σκέψη που απορρίπτουμε μπορεί να ζήσει ξανά, να υπηρετήσει κάποιον άλλον ή να προσφέρει χαρά εκεί που λιγότερο το περιμέναμε.

Τα σκουπίδια του ενός, λοιπόν, είναι συχνά ο θησαυρός του άλλου. Και ίσως αυτή η αλήθεια να μας διδάσκει κάτι βαθύτερο: ότι τίποτα δεν χάνεται πραγματικά και ότι η αξία κρύβεται όχι μόνο στα πράγματα, αλλά και στην ικανότητά μας να τα βλέπουμε με τα μάτια της αγάπης και της δημιουργικότητας.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού