Μια αγκαλιά αλλιώτικη...

  

Και εκεί που νιώθεις “δυνατός” και αισθάνεσαι λες και χάθηκαν

 οι καημοί και τα βάσανά σου, άξαφνα έρχεται μια πτώση, μια παλιά

 ή νέα δοκιμασία να σου κλείσει ξανά χαιρέκακα το μάτι.

Να και πάλι ο πόνος που ήρθε να σου θυμίσει ότι ακόμη δεν έβγαλες φτερά.

Κι όλα αυτά, για να θυμόμαστε ότι τίποτε δεν είναι

 αυτονόητο, ότι τίποτε δεν κρατάει για πάντα. 

Όλα είναι ρευστά ίσως γι αυτό και σημαντικά. 

Τόσο που πρέπει να τα ζούμε.

Υπάρχει όμως Εκείνης η αγκαλιά. 

Εκείνης της μάνας του Θεού. 

Η αγκαλιά της, που κάλυψε στις πιο δύσκολες στιγμές μας, την έλλειψη μια

 μάνας, την απουσία της αγάπης, τα λάθη που γέμισαν ενοχές τα σωθικά μας.

Ξέρει το κλάμα να σιωπά και ανάσες να του δίνει. 

Ξέρει καλά, ότι στο βάθος των πραγμάτων όλοι μια αγκαλιά ζητάμε. 

Εκεί γεννηθήκαμε...εκεί θα ξαναπάμε...!!!