του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη, Κληρικού της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης
Πατερική και Θεολογική Προσέγγιση
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά μια μεταβατική στιγμή προς την αιώνια ζωή.
Η ταφή των νεκρών αποτελεί θεολογική πράξη, που συνδέει τη ζωή με την πίστη, το σώμα με την ψυχή, και τους ζώντες με τους κεκοιμημένους.
1. Το πρότυπο του Χριστού
Ο Ιησούς Χριστός μετά τη Σταύρωση θάφτηκε, δεν αποτέφρωθηκε (Ματθ. 27,57-60).
Η ταφή Του δείχνει ότι η σάρκα είναι σεβαστή και ότι η σωτηρία αφορά ολόκληρο τον άνθρωπο, σώμα και ψυχή.
Η ταφή των πιστών είναι μίμηση αυτής της πράξης και έκφραση πίστης στην ανάσταση των σωμάτων.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: η σάρκα είναι ναός του Αγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. 6,19) και πρέπει να φυλάσσεται με σεβασμό.
Άγιος Βασίλειος ο Μέγας: η ταφή είναι χρέος των ζώντων και μέσο σύνδεσης με τους κεκοιμημένους.
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: η περιποίηση του σώματος αποτελεί πνευματική πράξη που εκφράζει πίστη στην ανάσταση.
Η Πατερική παράδοση βλέπει την ταφή ως συνεχή φροντίδα και προσευχή για τον κεκοιμημένο.
Σήμερα
παρατηρείται μια λυπηρή κατάσταση: απλοί άνθρωποι, αλλά και επιφανείς,
συχνά μπαίνουν στη διαδικασία της καύσης υπό αδιευκρίνιστους όρους ή
κοινωνικές πιέσεις.
Πρόκειται για μια πρακτική που απομακρύνει τον άνθρωπο από την παράδοση και τη θεολογική διάσταση της ταφής.
Η καύση, ενώ συχνά θεωρείται πρακτική λύση, εμποδίζει την πλήρη έκφραση της πνευματικής φροντίδας που δίνεται στον κεκοιμημένο και την ενεργή συμμετοχή της οικογένειας και της Εκκλησίας.
Η Ορθόδοξη παράδοση δεν περιορίζεται μόνο στη φυσική ταφή:
Υπάρχουν οι προφορικές παραδόσεις και οι μνήμες, όπου οι ζώντες «μιλούν» στους κεκοιμημένους, ζητώντας από τους ζώντες προσευχή, ανάγνωση Ψαλμών, φιλανθρωπία ή άναμμα κεριού.
Τα αιτήματα του κεκοιμημένου — «μη με ξεχνάτε», «έχω ανάγκη από νερό», «κάντε φιλανθρωπία για μένα», «ανάψτε μου κερί» — ενισχύουν τη σύνδεση ανάμεσα στους ζώντες και στους κεκοιμημένους.
Ακόμη και αυτά υπό διαφορετική άποψη αποτελούν ουσιαστική πνευματική παράδοση, που συνδέει τον άνθρωπο με την Εκκλησία και τον Θεό.
Η καύση, δυστυχώς, μπορεί να εμποδίσει αυτή τη σύνδεση, αφαιρώντας το σώμα από τον φυσικό χώρο της μνήμης και περιορίζοντας τη δυνατότητα των ζώντων να εκφράσουν την προσευχή και τη φιλανθρωπία τους. Και ερχόμαστε στον σεβασμό της τελευταίας "επιθυμίας"
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι πολλές φορές η επιλογή της καύσης γίνεται από συγγενείς για να σεβαστούν την τελευταία επιθυμία του κεκοιμημένου.
Είναι πράγματι σημαντικό να αναλογιστούμε πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτή η επιθυμία.
Ταυτόχρονα, χρειάζεται να δούμε πώς η θεολογία της Εκκλησίας συνδέεται με αυτή την επιλογή και πώς μπορούμε να τιμήσουμε την παράδοση, τη μνήμη και την προσευχή, ακόμη και σεβόμενοι τις επιθυμίες του νεκρού.
Η ταφή ενισχύει την πνευματική ζωή των ζώντων και τη σύνδεση με την Εκκλησία:
Η οικογένεια συμμετέχει ενεργά στη φροντίδα του νεκρού και στη μνήμη του.
Η λειτουργική μνήμη (40 ημέρες, πρώτο έτος) και τα μνημόσυνα ενισχύουν τη σύνδεση ζώντων και κεκοιμημένων.
Η διατήρηση του τάφου και η συνεχής προσευχή διατηρούν ζωντανή την πνευματική παράδοση.
Η καύση μειώνει αυτή τη δυνατότητα και αποδυναμώνει την κοινότητα και τη μνήμη, γι' αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι η ταφή είναι η ορθή θεολογικά μέθοδος ταφής των νεκρών: Μιμείται τον Χριστό και τη δική Του ταφή.
Τιμά τη σάρκα ως ναό του Αγίου Πνεύματος.
Διασφαλίζει τη σύνδεση ζώντων και κεκοιμημένων, υποστηρίζοντας την Πατερική παράδοση, τη μνήμη, την προσευχή και τη φιλανθρωπία.
Η καύση, ακόμη και σεβόμενη την τελευταία επιθυμία, χρειάζεται να αντιμετωπίζεται με σκέψη και προσοχή, ώστε να μην εμποδίζει την πνευματική σύνδεση του ανθρώπου με την Εκκλησία και με τον Θεό.
Ας αναλογιστούμε όλοι πόσο μεγάλη σημασία έχει η παράδοση, η προσευχή και η μνήμη, ώστε η επιλογή μας να συνάδει με την πίστη μας και την ελπίδα της Ανάστασης.
«Γη είσαι και στη γη θα επιστρέψεις».
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου