«Μη φοβάσαι».

  

 

Σε ρωτούν πώς είσαι. Κι εσύ, σχεδόν μηχανικά, απαντάς: «Καλά είμαι».
Το λες γρήγορα, πριν προλάβει η φωνή σου να σε προδώσει. Το συνοδεύεις με ένα χαμόγελο απ’ αυτά που έμαθες να φοράς σαν πανοπλία και συνεχίζεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Κι όμως, μέσα σου γίνεται χαμός.
Οι σκέψεις τρέχουν χωρίς φρένα, συγκρούονται, φωνάζουν. Η καρδιά σου χτυπά αλλόκοτα, πότε δυνατά, πότε σαν να ξεχνά πώς είναι να χτυπά. Είναι σαν να περπατάς σε λεπτό πάγο, ξέροντας πως από κάτω υπάρχει βάθος, σκοτάδι και κρύο. Κι εσύ κάνεις πως δεν το βλέπεις.
Έμαθες να αντέχεις.
Έμαθες να μη μιλάς.
Έμαθες να λες «δεν πειράζει» ακόμη κι όταν όλα μέσα σου ουρλιάζουν πως πειράζει. Και οι άλλοι σε πιστεύουν.
Σε θεωρούν δυνατό, ήρεμο, σταθερό. Δεν ξέρουν πως κάθε βράδυ μαζεύεις τα κομμάτια σου ένα-ένα, προσπαθώντας να θυμηθείς πώς ήσουν πριν αρχίσουν να σπάνε.
Κι αν κάποιος σε ρωτήσει τι έχεις στ’ αλήθεια, κολλάς.
Γιατί τι να πεις;
Δεν είναι ένα γεγονός, δεν είναι μια ημερομηνία, δεν είναι μια πληγή που φαίνεται. Είναι πολλά μικρά, ασήμαντα στα μάτια των άλλων. Λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Σιωπές που κράτησαν πολύ. Απογοητεύσεις που κατάπιες. Ελπίδες που άφησες στην άκρη «για αργότερα». Και όλα αυτά, χωρίς να το καταλάβεις, έγιναν βάρος. Έγιναν κόμπος στον λαιμό.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις χαμένος.
Σαν να περπατάς σε έναν δρόμο με ομίχλη και κάθε τόσο νομίζεις πως βλέπεις φως. Τρέχεις προς τα εκεί, με την καρδιά σου να χτυπά από προσμονή κι όταν φτάνεις… δεν είναι τίποτα. Άλλο ένα λάθος μονοπάτι. Άλλο ένα «όχι». Άλλη μια πτώση. Και κουράζεσαι. Όχι στο σώμα στην ψυχή.
Φοβάσαι. Κι αυτός ο φόβος δεν κάνει θόρυβο.

Σε πιάνει σιγά, σε σφίγγει απαλά, μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς πως δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις. Σε πείθει να μικρύνεις, να κρυφτείς, να μη ζητήσεις. Να αντέξεις μόνος. Να μην ενοχλήσεις.
Αλλά θυμήσου.
Θυμήσου πόσες φορές νόμιζες πως δεν θα τα καταφέρεις και τα κατάφερες. Θυμήσου πόσες νύχτες πέρασαν που πίστευες πως δεν θα ξημερώσει και ξημέρωσε. Θυμήσου ποιος ήσουν τότε και ποιος είσαι τώρα. Δεν έφτασες εδώ τυχαία.
Οι πληγές σου δεν είναι ντροπή.
Είναι απόδειξη.
Ότι έζησες. Ότι πάλεψες. Ότι αγάπησες. Ότι τόλμησες να ελπίσεις, ακόμα κι όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Και μέσα απ’ όλα αυτά γεννήθηκε μια δύναμη που ίσως δεν βλέπεις πια, αλλά είναι εκεί. Περιμένει να την εμπιστευτείς ξανά.
Σήκω.
Όχι γιατί δεν πονάς, αλλά παρότι πονάς.
Κάνε ένα μικρό βήμα. Δεν χρειάζεται να δεις όλο τον δρόμο. Μόνο το επόμενο βήμα. Και μετά το επόμενο.
Δεν είσαι μόνος.
Ακόμα κι όταν όλα μέσα σου λένε το αντίθετο.
Γιατί Εκείνος στο είπε: «Μη φοβάσαι».
Και αυτή η φωνή, όσο χαμηλή κι αν ακούγεται καμιά φορά, δεν έπαψε ποτέ να είναι δίπλα σου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού