Πλούσιος είναι εκείνος που έμαθε να αγαπά.

  

Ζούμε σε καιρούς που όλα μετριούνται. Λογαριασμοί, νούμερα, αποδόσεις.
Στις κουβέντες των ανθρώπων, πριν καλά-καλά ειπωθεί ένα «πώς είσαι», θα ακουστεί ένα «πόσα βγάζεις». Κι όσο περισσότερο μιλούν για χρήμα, τόσο λιγότερο μιλούν για χαρά.
Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν ασταμάτητα, να γεμίζουν τα χέρια τους και να αδειάζουν την ψυχή τους. Να χτίζουν αποθήκες και να γκρεμίζουν μέσα τους την ειρήνη. Να φοβούνται μη χάσουν όσα μάζεψαν και να μη χαίρονται όσα έχουν.
Και τότε έρχεται στη μνήμη μου ένας άνθρωπος απλός. Ένα πρόσωπο φωτεινό, χωρίς τίποτε που να το ζηλεύει ο κόσμος. Ένα δωμάτιο λιτό, ένα τραπέζι άδειο, κι όμως μια καρδιά γεμάτη. Μιλούσε λίγο, μα τα λόγια του έβρισκαν τόπο.

Δεν είχε να σου δώσει τίποτα υλικό, κι όμως έφευγες πλουσιότερος.
«Ό,τι κρατάς μόνο για σένα, σε βαραίνει», έλεγε. «Ό,τι μοιράζεσαι, σε ελευθερώνει». Και το έβλεπες στο πρόσωπό του: ελευθερία. Χαμόγελο χωρίς υπολογισμό. Ματιά χωρίς φόβο. Ζωή χωρίς αγωνία.
Τότε καταλαβαίνεις πως η φτώχεια δεν είναι η έλλειψη πραγμάτων, αλλά η απουσία νοήματος. Και ο πλούτος δεν είναι αυτά που φυλάς, αλλά αυτά που χαρίζεις.
Πλούσιος είναι εκείνος που έμαθε να αγαπά.
Και πραγματικά πλούσιος, εκείνος που έδωσε χώρο στον Θεό να κατοικήσει μέσα του.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού