Η ευτυχία δεν είναι τόπος.

  

Δεν είναι το νησί που θα φτάσεις όταν τελειώσουν οι υποχρεώσεις, ούτε το σπίτι που θα χτίσεις όταν τακτοποιηθούν οι εκκρεμότητες. Δεν είναι η ανταμοιβή μετά την αντοχή.
Η ευτυχία είναι τρόπος να περπατάς.
Ως παιδιά τη ζούσαμε αβίαστα ,ως ενήλικες τη μετατρέψαμε σε στόχο.
Της βάλαμε προθεσμίες, προϋποθέσεις, όρους. «Όταν πετύχω… όταν βρω… όταν σταθεροποιηθώ… τότε». Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, τη στείλαμε πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από εμάς.
Μα η ευτυχία δεν αγαπά το μέλλον. Αναπνέει μόνο στο παρόν.
Δεν είναι ο θόρυβος της επιτυχίας, αλλά η σιωπή της συμφιλίωσης.
Δεν είναι το χειροκρότημα των άλλων, αλλά η ήσυχη βεβαιότητα ότι δεν πρόδωσες τον εαυτό σου.
Δεν είναι η απουσία δυσκολίας, αλλά η παρουσία νοήματος.
Ψάχνοντάς την, συχνά κοιτάμε ψηλά ή μακριά. Κι όμως, εκείνη κάθεται χαμηλά:
σε ένα τραπέζι με ανθρώπους που σε βλέπουν πραγματικά,
σε μια στιγμή που λες «ευχαριστώ» και το εννοείς, σε ένα βράδυ που κουράστηκες, αλλά ξέρεις γιατί.

Η ενηλικίωση μας έμαθε να αντέχουμε.
Η ευτυχία μας καλεί να αφυπνιστούμε.
Να σταματήσουμε να ζούμε σαν να είμαστε σε πρόβα.
Να μην αναβάλουμε την χαρά για μια ιδανική εκδοχή του εαυτού μας.
Να αποδεχθούμε ότι η πληρότητα δεν είναι τελειότητα , είναι συμφιλίωση με το ατελές.
Ίσως, τελικά, η ευτυχία δεν βρίσκεται.
Καλλιεργείται.
Σαν κήπος που θέλει φροντίδα, επίγνωση και θάρρος. Θάρρος να είσαι παρών. Θάρρος να νιώθεις. Θάρρος να επιλέγεις.
Και τότε, κάποια μέρα, δεν θα πεις «την βρήκα».
Θα πεις απλά:
«Είμαι εδώ».

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού