Όταν η νηστεία μένει εξωτερική και δεν γίνεται μετάνοια.

  

Μπορεί να στερούμαστε τροφή, αλλά να τρέφουμε τον εγωισμό. Μπορεί να τηρούμε τον κανόνα, αλλά να χάνουμε το πνεύμα.
Η νηστεία τότε γίνεται τύπος χωρίς ουσία, σχήμα χωρίς χάρη.
Νηστεύει το σώμα, αλλά η γλώσσα δεν νηστεύει. Λόγια σκληρά, κατάκριση, ψυχρότητα. Σαν να προσφέρουμε στον Θεό την εγκράτεια του πιάτου, ενώ Του αρνούμαστε την καθαρότητα της καρδιάς.
Νηστεύει το τραπέζι, αλλά δεν νηστεύει ο θυμός. Η ανυπομονησία κυριαρχεί, τα νεύρα περισσεύουν. Όταν η άσκηση δεν γεννά πραότητα, τότε δεν είναι άσκηση, αλλά καταπίεση.
Νηστεύουμε από τροφές, αλλά όχι από εικόνες και λογισμούς. Ο νους γεμίζει θόρυβο, η καρδιά βαραίνει, και η εσωτερική σιωπή χάνεται. Η νηστεία όμως ζητά καθαρότητα αισθήσεων, όχι απλώς αλλαγή διατροφής.

Κάνουμε οικονομία στο λάδι, αλλά όχι στη φιλαυτία. Τηρούμε το τυπικό, αλλά αμελούμε τον αδελφό. Κι όμως, χωρίς έλεος, κάθε νηστεία μένει ανολοκλήρωτη.
Η αληθινή νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι παιδαγωγία ελευθερίας. Μαθαίνω να μη με εξουσιάζει η επιθυμία. Θυμάμαι ότι δεν είμαι αυτάρκης. Ταπεινώνομαι για να χωρέσει η χάρη.
Η νηστεία είναι κένωση. Αδειάζω από το περιττό για να γεμίσω από τον Θεό. Είναι σιωπή για να ακουστεί η συνείδηση. Είναι μετάνοια, δηλαδή αλλαγή νοός, επιστροφή καρδιάς.
Δεν ζω μόνο για να ικανοποιώ ανάγκες. Ζω για να κοινωνώ αγάπη, να θεραπεύομαι από τα πάθη, να γίνομαι πιο αληθινός.
Τότε η νηστεία δεν περιορίζεται σε ημέρες και κανόνες. Γίνεται μυστική εργασία της ψυχής, πορεία προς το φως.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού