Ο Άγιος Παϊσίος όταν ξεκινούσαν οι χαιρετισμοί της Παναγίας.

 

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης είχε μια βαθιά, σχεδόν παιδική και ταυτόχρονα συγκλονιστική αγάπη για την Παναγία. 

Για εκείνον, η Θεοτόκος δεν ήταν απλώς ένα ιερό πρόσωπο, αλλά η πραγματική του Μητέρα, στην οποία κατέφευγε για κάθε δυσκολία.

Όταν ξεκινούσε η περίοδος των Χαιρετισμών, η στάση του και τα λόγια του φανέρωναν τη μοναδική πνευματική του ευλάβεια. Ο Άγιος δίδασκε ότι οι Χαιρετισμοί δεν είναι απλώς μια ακολουθία, αλλά μια ευκαιρία να «φιλήσουμε το χέρι της Μητέρας μας». Έλεγε χαρακτηριστικά:

«Όταν λέμε τους Χαιρετισμούς, πρέπει να νιώθουμε όπως το μικρό παιδί που τρέχει στην αγκαλιά της μάνας του και της λέει όλα του τα παράπονα, αλλά και τη χαρά του.

Ο Γέροντας τόνιζε πως κάθε φορά που λέμε το «Χαίρε», η Παναγία συγκινείται, γιατί της θυμίζουμε την ημέρα του Ευαγγελισμού, την πιο χαρμόσυνη στιγμή για την ανθρωπότητα.

Η «Γλυκιά Μανούλα»: Έτσι την αποκαλούσε συχνά. Έλεγε πως η Παναγία «τρέχει» πριν προλάβουμε να την καλέσουμε.

Κατά τη διάρκεια των Χαιρετισμών, ο Άγιος δεν προσευχόταν για τον εαυτό του. Έβαζε στο νου του όλο τον πονεμένο κόσμο — τους αρρώστους, τους ορφανούς, τους απελπισμένους — και ζητούσε από την Παναγία να τους σκεπάσει με τη χάρη της. Συχνά συμβούλευε τους πιστούς να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς καθημερινά, όχι μόνο τη Σαρακοστή.

Θεωρούσε τους Χαιρετισμούς ένα «πνευματικό όπλο» ενάντια στους πειρασμούς. Έλεγε πως όποιος διαβάζει τους Χαιρετισμούς με ευλάβεια, γεμίζει η ψυχή του με μια «γλυκιά πληροφορία» (εσωτερική ειρήνη). Είναι ο ελάχιστος τρόπος να πούμε «ευχαριστώ» για τη μεσιτεία της.

Είναι γνωστό ότι ο Άγιος Παΐσιος είχε αξιωθεί να δει την Παναγία πολλές φορές. Γι' αυτό, όταν έψαλλε το «Τη Υπερμάχω», η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση. Για εκείνον, η Παναγία ήταν η «εγγυήτρια» της σωτηρίας μας και η μόνη που μπορεί να μαλακώσει τις καρδιές των ανθρώπων.