“Μέσα στη σιωπή της καρδιάς, εκεί όπου ο άνθρωπος στέκεται γυμνός ενώπιον του Θεού, με μετάνοια και ταπείνωση, γεννιέται η απλότητα..”

 

Μέσα στη σιωπή της καρδιάς, εκεί όπου ο άνθρωπος στέκεται γυμνός ενώπιον του Θεού, με μετάνοια και ταπείνωση, γεννιέται η απλότητα. Όχι ως φτώχεια νοός, αλλά ως καθαρότητα ματιάς.

Η απλή σκέψη δεν είναι άρνηση του βάθους· είναι η αποκατάστασή του. Διότι το βάθος της ζωής δεν αποκαλύπτεται με την υπερανάλυση, αλλά με την ταπείνωση. Όσο ο νους κατακερματίζει τα πάντα, τόσο κινδυνεύει να υψώσει τείχη αυτοδικαίωσης· κι εκεί, μέσα στην κρυφή ικανοποίησή του φωλιάζει η κατάκριση του άλλου.

Η υπερανάλυση, χωρίς την αγάπη, μετατρέπεται σε εργαλείο αυτοεπιβεβαίωσης. Ο άνθρωπος παύει να αναζητά την αλήθεια και αρχίζει να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Το μόνο που τον νοιάζει – κι ας μην το παραδέχεται- είναι η ικανοποίηση της φιλαυτίας του. 

Τότε η σκέψη σκοτεινιάζει, τα λόγια πληθαίνουν, και η κρίση για τον αδελφό γίνεται εύκολη και αδυσώπητη. Όμως ο Χριστός δεν μας κάλεσε να εξηγήσουμε και να κρίνουμε τον κόσμο, αλλά να τον αγαπήσουμε.

Η απλότητα στη σκέψη είναι καρπός ειρήνης. Είναι το «άφες» που ψιθυρίζει η καρδιά όταν δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτε. Από αυτήν την απλότητα γεννιέται και η απλότητα της ζωής: στα λόγια που δεν πληγώνουν, στις κινήσεις που δεν επιδεικνύονται, στη συμπεριφορά που δεν απαιτεί αναγνώριση.

Ο απλός άνθρωπος δεν είναι άβουλος· είναι ελεύθερος. Δεν σπαταλά τον εαυτό του σε ρόλους και εντυπώσεις, γιατί έχει βρει τόπο αναπαύσεως μέσα του.

Και αυτή η ανάπαυση δεν έρχεται παρά μόνο με το ταπεινό φρόνημα. Όχι την ταπείνωση ως στάση εξωτερική, αλλά ως εσωτερική συμφιλίωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι αμνηστεύεις τα πάθη και τα λάθη σου, αλλά μετανοείς. Αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωής σου, χωρίς όμως με αυτολύπηση, αλλά με ελπίδα στο έλεος του Θεού. Χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας, αλλά και χωρίς την αλαζονεία της αυταρέσκειας.

Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι αιχμάλωτος της ανθρωπαρέσκειας και της γνώμης των άλλων, τότε η καρδιά πλαταίνει. Δεν χρειάζεται πια να συγκρίνει, ούτε να κατακρίνει.

Η ταπείνωση γεννά απλότητα, και η απλότητα γεννά αγάπη.

Ελκύεται η Χάρις του Παρακλήτου και έτσι ειρηνεύουμε και ησυχάζουμε, ακόμα και μέσα στην πιο δύσκολη δοκιμασία.

Η χαρά γίνεται βίωμα και ο νους φωτίζεται με την διάκριση.

Παύουμε να ασχολούμαστε με τις ζωές των άλλων και πλέον ασχολούμαστε με την δική μας πνευματική προκοπή. Κι αν ποτέ ασχοληθούμε με την ζωή κάποιου, να είναι για να τον βοηθήσουμε, για να τον διακονήσουμε και όχι για να τον κατακρίνουμε, για να τον πληγώσουμε.

Πλέον γινόμαστε εύκολα αγκαλιά και όχι έλεγχος για τους άλλους. Διότι τελικά, ο χριστιανός γίνεται φως, όχι όμως για καεί (για να φανερώνει τις πληγές των άλλων), αλλά για να ζεστάνει και για να γλυκαίνει τις ζωές των άλλων…

π. Παύλος Παπαδόπουλος