Γιατί οι γονείς δεν είναι απλώς ένα κομμάτι της ζωής μας.

  

 

Οι γονείς είναι οι πρώτοι άνθρωποι που μας αγάπησαν πριν καν μας γνωρίσουν.
Πριν ακούσουμε τη φωνή τους, πριν δούμε το πρόσωπό τους, εκείνοι ήδη ονειρεύονταν για εμάς.
Η αγάπη τους δεν είναι θορυβώδης είναι σιωπηλή, βαθιά και σταθερή. Κρύβεται σε άγρυπνες νύχτες, σε κουρασμένα βλέμματα, σε μικρές θυσίες που ποτέ δεν διαφημίστηκαν.

Σε ένα «πρόσεχε» που ειπώθηκε χιλιάδες φορές. Σε μια αγκαλιά που πάντα περίμενε ανοιχτή, ακόμα κι όταν εμείς απομακρυνόμασταν.

Οι γονείς μας μάς έμαθαν να περπατάμε, να μιλάμε, να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Και όταν πέφταμε, ήταν εκεί όχι για να μας κρατήσουν για πάντα, αλλά για να μας μάθουν να σηκωνόμαστε. Μας έδωσαν ρίζες για να νιώθουμε ασφάλεια και φτερά για να τολμάμε.
Μεγαλώνοντας, συχνά ξεχνάμε πόσα οφείλουμε σε εκείνες τις απλές, καθημερινές πράξεις αγάπης. Μα όσο περνά ο χρόνος, καταλαβαίνουμε: η αγάπη των γονιών δεν ζητά ανταλλάγματα. Δεν μετριέται, δεν εξαντλείται, δεν σταματά.
Είναι το σπίτι στο οποίο μπορούμε πάντα να επιστρέψουμε.
Είναι το βλέμμα που μας βλέπει όπως πραγματικά είμαστε.

Είναι η προσευχή που ψιθυρίζεται για εμάς, ακόμα κι όταν δεν το ξέρουμε.
Αν οι γονείς μας είναι ακόμα δίπλα μας, ας τους πούμε ένα «ευχαριστώ» που να βγαίνει από την καρδιά.
Κι αν κάποιοι έχουν φύγει, ας θυμόμαστε πως η αγάπη τους συνεχίζει να ζει μέσα μας στις αξίες μας, στις επιλογές μας, στον τρόπο που αγαπάμε.
Γιατί οι γονείς δεν είναι απλώς ένα κομμάτι της ζωής μας.
Είναι η αρχή της.