«Ο αετός δεν ανεβαίνει όταν δεν φυσά. Ανεβαίνει όταν φυσά δυνατά.»

  

Καθαρά Δευτέρα στο χωριό. Ο ουρανός καθαρός, γαλανός, σαν να είχε πλυθεί κι αυτός μαζί με τις ψυχές των ανθρώπων.
Οι μυρωδιές από λαγάνα και ταραμοσαλάτα γέμιζαν την αυλή και τα παιδιά έτρεχαν κρατώντας πολύχρωμους αετούς.
Ένα αγόρι στεκόταν λίγο πιο πέρα. Κρατούσε τον δικό του αετό σφιχτά, μα δεν τον άφηνε να φύγει.
«Φοβάμαι μη σκιστεί… μη χαθεί…» ψιθύρισε.
Ο πατέρας του τον πλησίασε.
«Σήμερα είναι Καθαρά Δευτέρα», του είπε ήρεμα. «Δεν πετάμε μόνο αετούς. Πετάμε και ό,τι βαραίνει την καρδιά μας.»
Το αγόρι σήκωσε τα μάτια στον ουρανό. Άλλοι αετοί είχαν ήδη ανέβει ψηλά, χορεύοντας στον άνεμο. Κάποιοι έπεφταν, μπλέκονταν, ξανασηκώνονταν. Κανείς δεν θύμωνε. Ξαναπροσπαθούσαν.
Με μια βαθιά ανάσα, άφησε σιγά-σιγά το σκοινί. Ο αετός τραβήχτηκε δυνατά. Για μια στιγμή νόμισε πως θα του φύγει από τα χέρια. Όμως κράτησε. Ένιωσε τον άνεμο να του αντιστέκεται και ταυτόχρονα να τον βοηθά.

Ο αετός ανέβαινε.
Και μαζί του ανέβαινε και κάτι μέσα του. Ένας φόβος που έφευγε. Μια στενοχώρια που μικραίνει όταν την αφήνεις να πάει ψηλά.
«Βλέπεις;» του είπε ο πατέρας. «Ο αετός δεν ανεβαίνει όταν δεν φυσά. Ανεβαίνει όταν φυσά δυνατά.»
Το παιδί χαμογέλασε. Κατάλαβε πως η ζωή θέλει άνεμο. Θέλει δυσκολίες, θέλει αντίσταση. Γιατί μόνο τότε μπορείς να υψωθείς.
Εκείνη την Καθαρά Δευτέρα, ο ουρανός γέμισε χρώματα.
Και η καρδιά του γέμισε φως.
Γιατί έμαθε πως, για να πετάξεις, πρέπει πρώτα να καθαρίσεις την ψυχή σου και μετά να εμπιστευτείς τον άνεμο.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού