Θάρρος είναι....

  

Θάρρος είναι να ξυπνάς πριν από τον φόβο σου και να του λες: «Θα περπατήσουμε μαζί,
αλλά δεν θα με οδηγήσεις».
Θάρρος είναι να αντέχεις το κενό
ανάμεσα σε αυτό που ήσουν
και σε αυτό που γίνεσαι.
Να μην γεμίζεις τη σιωπή βιαστικά,
να αφήνεις τη μεταμόρφωση να δουλεύει μυστικά.
Θάρρος είναι να μη σκληραίνεις
όταν πληγώνεσαι.
Να κρατάς την καρδιά σου ζωντανή,
ακόμη κι αν έχει ουλές.
Θάρρος είναι να λες την αλήθεια σου
χωρίς να την επιβάλλεις.

Να σέβεσαι τον άλλον
χωρίς να προδίδεις τον εαυτό σου.
Θάρρος είναι να δέχεσαι τα όριά σου
όχι ως ήττα, αλλά ως γνώση.
Να ξέρεις πότε να σταματάς
και πότε να συνεχίζεις.
Θάρρος είναι να χαίρεσαι χωρίς ενοχή,
να γελάς χωρίς να απολογείσαι,
να επιτρέπεις στον εαυτό σου
να είναι ελαφρύς.
Θάρρος είναι να αφήνεις το παρελθόν
να γίνει μάθημακαι όχι φυλακή.
Να μην επιστρέφεις εκεί
μόνο και μόνο επειδή το γνωρίζεις.
Θάρρος είναι να χτίζεις αργά.
Να βάζεις θεμέλια βαθιά, ακόμη κι αν δεν φαίνονται.
Να πιστεύεις στην ρίζα
όταν κανείς δεν βλέπει τον καρπό.
Θάρρος είναι να αγαπάς τον άνθρωπο
όχι για αυτό που θα μπορούσε να γίνει,
αλλά για αυτό που είναι.
Και στο τέλος, θάρρος είναι να εμπιστεύεσαι ότι η ζωή δεν είναι αντίπαλος, αλλά συνοδοιπόρος.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού