Οι άνθρωποί μας δεν είναι δεδομένοι. Είναι δώρο.

  

Στην καθημερινότητα συχνά ξεχνάμε πόσο εύθραυστος είναι ο χρόνος. Θεωρούμε αυτονόητο ότι θα υπάρξει «αύριο» για να πούμε μια καλή κουβέντα, για να ζητήσουμε συγγνώμη, για να αγκαλιάσουμε, για να δείξουμε τρυφερότητα. Όμως η ζωή δεν λειτουργεί με υποσχέσεις, λειτουργεί με στιγμές. 

Και κάθε στιγμή που περνά δεν επιστρέφει.Δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε την ευλογία να ξαναδούμε τους ανθρώπους μας. Δεν γνωρίζουμε ποια συνάντηση θα είναι η τελευταία, ποια συνομιλία θα κλείσει έναν κύκλο. Γι’ αυτό η αγάπη δεν πρέπει να αναβάλλεται. Δεν πρέπει να φυλάσσεται «για αργότερα». Πρέπει να δίνεται τώρα καθαρή, αληθινή, χωρίς εγωισμό.

Να λέμε «σ’ αγαπώ» χωρίς ντροπή.
Να συγχωρούμε χωρίς να μετράμε.
Να ακούμε πραγματικά.
Να αγκαλιάζουμε πιο σφιχτά.

Η αγάπη που δεν εκφράστηκε γίνεται βάρος. Η αγάπη που δόθηκε γίνεται ευλογία και για εκείνον που τη λαμβάνει και για εκείνον που την χαρίζει. Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι οι διαφωνίες ούτε οι παρεξηγήσεις, αλλά οι στιγμές που επιλέξαμε να είμαστε παρόντες με καρδιά ανοιχτή.

Ας αγαπάμε, λοιπόν, τους ανθρώπους μας με γενναιοδωρία. Όχι από φόβο απώλειας, αλλά από επίγνωση της αξίας τους. Γιατί κάθε μέρα που τους έχουμε κοντά μας είναι χάρη. Και κάθε πράξη αγάπης είναι ένας σπόρος αιωνιότητας μέσα στον χρόνο.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού