Κύριε μου, μείνε κοντά μου οταν εγώ δεν ξέρω πώς να μείνω κοντά σε Σένα........"

 

Υπάρχουν μέρες που η ψυχή βαραίνει. Χωρίς πάντα να ξέρεις γιατί.

Ξυπνάς… και όλα μοιάζουν λίγο πιο δύσκολα. Η καρδιά δεν έχει το ίδιο φως. Η σκέψη δεν έχει την ίδια καθαρότητα.

Μια δυσθυμία απλώνεται μέσα σου σαν σύννεφο. Και τότε θυμάσαι κάτι βαθιά ανθρώπινο.  Ότι δεν είμαστε σταθεροί. Είμαστε μεταβλητοί.

Σήμερα χαρά. Αύριο λύπη. Μια στιγμή ενθουσιασμός. Την άλλη απογοήτευση.

Έτσι είναι ο άνθρωπος. Πέφτουμε και σηκωνόμαστε.

Ξεκινάμε με ενθουσιασμό και κάποιες φορές τελειώνουμε με απογοήτευση.

Υποσχόμαστε πολλά… και μετά κουραζόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό..........

Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει ένας μεγάλος φόβος. 

Μήπως ο Θεός κουραστεί μαζί μας. Μήπως βαρεθεί την αστάθειά μας. Μήπως πει: «πάλι τα ίδια… 

Αλλά το Ευαγγέλιο λέει κάτι τελείως διαφορετικό. Ο Χριστός δεν αγαπά την τέλεια εκδοχή μας. Αγαπά εμάς. Με τις μεταπτώσεις μας.

Με τις πτώσεις μας. Με τα σκαμπανεβάσματα της καρδιάς μας.

Δεν περιμένει να γίνουμε τέλειοι, άριστοι, για να μας δεχτεί.

Δέχεται το σκοτάδι μας για να μπορέσουμε να βρούμε το φως.

Και όταν η ψυχή βαραίνει, όταν η αυτοματαίωση σε πνίγει, όταν μέσα σου λες «δεν μπορώ άλλο", εκεί ακριβώς ο Χριστός δεν απομακρύνεται. Δεν σε εγκαταλείπει, αλλά μένει μαζί σου. Στην κόλαση των λογισμών και σκέψεων σου, στο βάρος της ψυχής σου.

Κάθεται δίπλα σου. Όχι για να σε μαλώσει. Αλλά για να κρατήσει λίγο το βάρος μαζί σου.

Να σε ξεκουράσει και αναστήσει.

Η ελπίδα δεν γεννιέται όταν είμαστε δυνατοί.

Η ελπίδα γεννιέται όταν μέσα στην αδυναμία μας ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.

«Κύριε, γίνε εσύ η δύναμή μου εκεί που εγώ δεν έχω άλλη.

Κύριε, γίνε εσύ η ειρήνη μου εκεί που η καρδιά μου ταράζεται.

Κύριε μου, μείνε κοντά μου οταν εγώ δεν ξέρω πώς να μείνω κοντά σε Σένα........" 

 

-π.Λίβυος-