Η συχνή Θεία Κοινωνία είναι το άφοβο όπλο, είναι το αδιάτρητο φράγμα που σε προστατεύει.

  

 

Γιατί, αδελφέ μου, αφήνεις να περνάει πολύς καιρός και στερείς τον εαυτό σου από την επίσκεψη της χάρης του Θεού; Μην νομίζεις πως το ν' απέχεις από τη Θεία Κοινωνία είναι μια απλή παράλειψη, κάτι σαν τυπικό καθήκον που το παραμελείς. 

Είναι πολύ χειρότερο. Είναι σαν ν' ανοίγεις μόνος σου την πόρτα στον πνευματικό σου θάνατο.

Σκέψου το λίγο. Όπως το σώμα, όταν μείνει πολύ καιρό χωρίς τροφή, αρχίζει να αδυνατίζει, να χάνει τις δυνάμεις του και γίνεται εύκολη λεία σε κάθε αρρώστια, έτσι ακριβώς και η ψυχή. Όταν απομακρύνεται για πολύ από τον ουράνιο Άρτο, που είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, τότε χάνει τη δύναμή της, παραλύει πνευματικά. Μέσα της απλώνεται κρύο και σκοτάδι.

Και τότε, τι γίνεται; Μένει ολομόναχη, ξένοιαστη, απροστάτευτη. Και σ' αυτήν την κατάσταση της ερημιάς, δεν αργεί να φανεί εκείνος που παραμονεύει πάντα, ο παλιός εχθρός, ο Διάβολος. Αυτός, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, γυρίζει σαν λύκος αόρατος και ψάχνει να βρει ψυχή να αρπάξει. 

Και όταν βρει μια ψυχή "νηστική" από τον Θεό, μια ψυχή που 'χει καιρό να φάει αυτή την τροφή, τότε ρίχνεται πάνω της με λύσσα και την κομματιάζει με τα δόντια της αμαρτίας.

Μην γελιέσαι, άνθρωπέ μου, πως μπορείς μόνος σου, με το δικό σου το χέρι, να τα βγάλεις πέρα με τα σκοτεινά πνεύματα. Ούτε οι μεγάλοι Άγιοι δεν το επιχείρησαν αυτό. Κι αυτοί, οι στύλοι της πίστης, έτρεχαν συνεχώς σ' αυτό το φάρμακο της αθανασίας. Το 'ξεραν καλά πως χωρίς αυτό, τίποτα δεν στέκεται όρθιο.

Όποιος λοιπόν αργοπορεί, όποιος όλο αναβάλλει και λέει "αύριο θα πάω, την άλλη Κυριακή, στη μεγάλη γιορτή", αυτός δίνει την άδεια και βγάζει εισιτήριο στον πονηρό να μπει στο σπίτι της ψυχής του και να το κάνει δικό του. Η χάρη του Θεού, σαν τη φωτιά που σβήνει, αφήνει πίσω της παγωνιά. Και η ψυχή μένει ξένη από τον Παράδεισο.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Το χειρότερο είναι ότι γινόμαστε, όπως το λέει καθαρά κι ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας, εχθροί του Θεού. Γιατί; Μα γιατί, όταν θεληματικά απομακρύνουμε τον εαυτό μας από την Εκκλησία, που είναι το Σώμα Του, και από την ίδια την πηγή της ζωής, τη Θεία Κοινωνία, τότε αλλάζουμε στρατόπεδο. 

Περνάμε απέναντι, στη μεριά του εχθρού. Σαν να λέμε: κόβομαι από το κεφάλι, τον Χριστό, και κολλώ αυτόματα στα σκοτεινά μέλη του αντίθεου.

Τρέχα, λοιπόν, ψυχή μου, στο Ποτήριο της Ζωής. Μην αναβάλλεις. Μην αφήνεις περιθώρια στον εχθρό. Η συχνή Θεία Κοινωνία είναι το άφοβο όπλο, είναι το αδιάτρητο φράγμα που σε προστατεύει. Κράτα το γερά, αν θες να μείνεις στην αγάπη του Χριστού και να γλιτώσεις από τη φιλία με το σκοτάδι και τον άρχοντά του.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού