«Το Μέγα Μυστικό»

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Τρίτη Κυριακή των νηστειών, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, σήμερα και προβάλλει η Αγία μας Εκκλησία, σε κάθε Ιερό Ναό, αυτό το μέχρι τη σταυρική θυσία του Κυρίου μας απεχθές αντικείμενο τιμωρίας, αγιασμένο για εμάς, Τίμιο Ξύλο, που έγινε η απαρχή της σωτηρίας μας.

Πολύ σοφά τοποθετείται σήμερα αυτή η Προσκύνησις, διότι βρισκόμαστε ακριβώς στο μέσο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Έχουμε ήδη κάπως κουραστεί από τις ημέρες της νηστείας και έτσι, ατενίζοντας τον πανάχραντο Σταυρό, αντλούμε δύναμη, ώστε να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα.

Είναι μια πορεία δύσκολη, πολυήμερη και, όταν προσπαθούμε να τη ζήσουμε βιωματικά και πραγματικά, συντριβόμενοι για τις αμαρτίες μας, χρειάζεται αυτή η εορτή, ως τονωτική ένεση, για να μπορέσουμε να ζήσουμε το δράμα του Θεανθρώπου Χριστού, που έρχεται, όπως Εκείνος μας δίδαξε, με υπομονή, ταπείνωση, συγχωρητικότητα και επιμονή, διότι από όλο αυτό το σκοτάδι και την απελπισία ψυχής, που θα παρακολουθήσουμε, θα γεννηθεί η ελπίδα και το αιώνιο φως της Αναστάσεως.

Ακριβώς το ίδιο ακούμε να μας λέει και ο Κύριός μας, κατά την Ευαγγελική μας περικοπή σήμερα, πως ο δρόμος ο δικός Του είναι ένας Σταυρός, που όποιος θέλει και αν θέλει τον σηκώνει και έτσι Τον ακολουθεί.

Είναι μια πορεία οξύμωρη της εποχής ιδιαίτερα που σήμερα διανύουμε, διότι οι κοσμικές φιλοδοξίες των ανθρώπων είναι προτεραιότητα, και αυτό που ο Χριστός μας διδάσκει ακούγεται παράταιρο.

Πώς ένας άνθρωπος του 21ου αιώνα να διαλέξει την κακοπέραση, την ταπείνωση, τη νηστεία, τι στιγμή που ο υπερκαταναλωτισμός είναι μέρος της ζωής μας και το υπέρτατο «εγώ» κυριαρχεί σε όλους τους τομείς;

Και όμως, εδώ κρύβεται ένα μυστικό μέγα. Ένας θησαυρός που, αν δεν προσπαθήσουμε να τον ανακαλύψουμε, δε θα τον βρούμε ποτέ.

Συνήθως οι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν τον θησαυρό, αλλά στρέφονται προς τη λάθος κατεύθυνση.

Αυτό που επιζητούν είναι ο πλούτος, η αναγνώριση, οι μεγάλες θέσεις, που τους προσδίδουν κύρος, και αγαθά, που μετατρέπουν τα αδιάβλητα πάθη σε διαβλητά και πάντα είναι υλικά και πρόσκαιρα.

Αδελφοί μου ναι, ο θησαυρός υπάρχει, ο χρυσός είναι εδώ, βιώσιμος από τώρα, σήμερα, αλλά με τη διαφορά ότι κρατά για πάντα.

Δε χρειάζονται μηχανήματα ακριβά και κόπος, που τις περισσότερες φορές είναι εις βάρος των αδελφών και κατ’ επέκταση και των δικών μας εαυτών, της ψυχής μας, απλά θέλει λίγο αυτομεμψία, ταπείνωση και αγάπη, για να τον βρούμε.

Κάποιοι καταστρώνουν γελοία σχέδια, επικίνδυνες διαδρομές, ενώ οι Εκκλησίες μας πάντα από μακριά διαφαίνονται και μας καλούν στη μεγάλη ανακάλυψη του πιο λαμπερού χρυσού, του περιεχόμενου του Αγίου Ποτηρίου, του ιδίου του Θεού, που μας προσφέρεται δίχως ανταλλάγματα, εις κένωση παθών και πλήρωση ζωής αιωνίου.

Αμήν.

Πηγή: romfea.gr