Εμείς δεν κοιτάμε τι έχει το πιάτο του διπλανού μας, αλλά τι έχει η δική μας καρδιά.

  

Με ρώτησε χθές ένα παιδάκι στην εκκλησία.

« πάτερ αφού είναι Σαρακοστή και νηστεύουμε γιατί υπάρχουν ουρές έξω από τα σουβλατζίδικα;»

​Η Απάντηση :

​«Ευλογημένο μου παιδί, τι ωραία παρατήρηση έκανες! Ξέρεις, η Εκκλησία μας είναι σαν ένα μεγάλο πνευματικό γυμναστήριο.

​Η Νηστεία είναι Προσωπικό Αγώνισμα. Όπως σε έναν αγώνα δρόμου, δεν τρέχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια στιγμή. Εμείς νηστεύουμε γιατί θέλουμε να προπονήσουμε την ψυχή μας, να μάθουμε να λέμε "όχι" στις επιθυμίες μας για να μπορούμε να λέμε "ναι" στην αγάπη και στον Θεό.

​Ο Θεός μας έπλασε ελεύθερους. Δεν αναγκάζει κανέναν να νηστέψει. Οι άνθρωποι που βλέπεις στην ουρά μπορεί να μην γνωρίζουν τη σημασία της Σαρακοστής, μπορεί να δυσκολεύονται ή απλώς να επέλεξαν κάτι άλλο. Εμείς δεν τους κρίνουμε, γιατί ο καθένας έχει τον δικό του χρόνο και τον δικό του δρόμο.

​Εμείς δεν κοιτάμε τι έχει το πιάτο του διπλανού μας, αλλά τι έχει η δική μας καρδιά. Αν εμείς νηστεύουμε αλλά "τρώμε" τον συνάνθρωπό μας με κακά λόγια, τότε η νηστεία μας δεν αξίζει τίποτα.

​Σκέψου το σαν αυτό – Αν όλη η πόλη τρώει παγωτό, αλλά εσύ είσαι αθλητής και ο προπονητής σου είπε να μην φας για να νικήσεις στον αγώνα, θα θύμωνες με τους άλλους ή θα συγκεντρωνόσουν στον στόχο σου;»