*Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα αργολογίας, μή μοί δῶς...*

  

Τὸ πνεῦμα τῆς ἀργολογίας εἶναι ἡ ἄσκοπη καὶ μάταιη χρήση τοῦ λόγου, ὅταν ὁ ἄνθρωπος μιλᾷ χωρὶς διάκρισιν καὶ χωρὶς ὠφέλειαν.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κυριεύεται ἀπ’ αὐτό, σκορπίζει τὸν νοῦν του εἰς λόγια πολλά, ἀλλὰ κενά, καὶ χάνει τὴν ἐσωτερικὴν ἡσυχίαν καὶ τὴν προσευχήν.

Ἡ ἀργολογία γεννᾷ τὴν κατάκρισιν, τὴν φιλονικίαν καὶ τὴν ἀμέλειαν τῆς ψυχῆς, διότι ὁ λόγος, ἀντὶ νὰ οἰκοδομεῖ, γίνεται αἰτία διασκορπισμοῦ καὶ πτώσεως. Ἡ καρδία σκληραίνει καὶ ὁ νοῦς ἀδυνατεῖ νὰ στραφῇ πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀντιθέτως, ἡ σιωπὴ μὲ διάκρισιν καὶ προσευχήν καθαρίζει τὴν ψυχήν, συγκεντρώνει τὸν νοῦν καὶ γεννᾷ λόγον σωτήριον. Ὅπου ὑπάρχει μέτρον εἰς τὸν λόγον, ἐκεῖ ἀναπαύεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.

Διὰ τοῦτο δεόμεθα τὸν Κύριον νὰ μὴ μᾶς δώσῃ τὸ πνεῦμα τῆς ἀργολογίας, ἀλλὰ νὰ φυλάξῃ τὸ στόμα καὶ τὴν καρδιὰ μας, ὥστε ὁ λόγος μας νὰ εἶναι ὀλίγος, καθαρὸς καὶ ὠφέλιμος.