Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

  

Η γιαγιά Ευθαλία καθόταν στο μπαλκόνι και ξεδιάλεγε φακές. Ο ήλιος του Μαρτίου ήταν ακόμα δειλός, μα εκείνη ήξερε να τον εκμεταλλεύεται. Κάθε φακή που έπεφτε στο τσίγκινο δοχείο έκανε έναν μικρό, ρυθμικό ήχο. 

«Γιαγιά, γιατί αύριο θα πάμε στην εκκλησία και θα προσκυνήσουμε ένα σταυρό με λουλούδια;» ρώτησε ο Μανώλης, που καθόταν σταυροπόδι δίπλα της, παρατηρώντας την κίνηση των χεριών της.
Η γιαγιά σταμάτησε. Σκούπισε τα χέρια της στην ποδιά της και κοίταξε τον εγγονό της. Τα μάτια της, μέσα στις χιλιάδες ρυτίδες, είχαν ακόμα εκείνη τη λάμψη που σε έκανε να νιώθεις ασφάλεια.
«Ξέρεις τι μέρα είναι αύριο, παιδί μου; Είναι το μεσοστράτι της Σαρακοστής. Σαν να περπατάμε σ’ ένα μεγάλο, δύσκολο μονοπάτι και φτάνουμε στη μέση. Τότε, ο δρόμος μοιάζει πιο κουραστικός. Τα πόδια βαραίνουν. Ξαφνικά, βλέπουμε μπροστά μας μια μεγάλη πέτρα που κλείνει το δρόμο.»
«Μια πέτρα;» απόρησε ο Μανώλης.

 
«Ναι. Και πάνω σε αυτή την πέτρα, είναι ένας Σταυρός. Δεν είναι για να μας φοβίσει. Είναι για να μας δείξει ότι εκεί ακριβώς, στο πιο δύσκολο σημείο, υπάρχει και το μεγαλύτερο σημάδι της αγάπης του Θεού. Ο Σταυρός είναι η δύναμή Του, που έγινε αδυναμία για μας. Είναι η χαρά, που πέρασε μέσα από τη λύπη για να μας λυτρώσει. Γι’ αυτό τον στολίζουμε με λουλούδια, βασιλικούς και μενεξέδες.»
Ο Μανώλης έσμιξε τα φρύδια, προσπαθώντας να χωρέσει όλα αυτά στο μυαλό του. Η γιαγιά τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε μέσα στο σπίτι. Άνοιξε το παλιό, ξύλινο σεκατέρι και έβγαλε ένα μικρό, ξύλινο κουτάκι. Το άνοιξε. Μέσα, πάνω σε ένα βαμβάκι, βρισκόταν ένας μικρός σταυρός από ελιά.

«Αυτόν τον σταυρό μου τον χάρισε η μάνα μου, όταν έφυγα για να παντρευτώ και να ’ρθω εδώ», είπε. «Μου είπε: “Κόρη μου, στη ζωή θα βρεις πολλές χαρές. Μα θα βρεις και πολλούς σταυρούς. Όταν νιώθεις ότι δεν αντέχεις, πιάσε αυτόν τον σταυρό στο χέρι σου. Να θυμάσαι ότι Εκείνος σήκωσε τον δικό Του, για να γίνουν οι δικοί σου ελαφριοί”.»
Έκλεισε το κουτί και το ακούμπησε στο χέρι του Μανώλη. «Αύριο, παιδί μου, αυτό κάνουμε. Πιάνουμε τον Σταυρό. Ακουμπάμε το μέτωπό μας πάνω του. Εκείνη την ώρα, δεν προσκυνάμε απλά ένα στολίδι. Λέμε στον Χριστό: “Ξέρεις, εγώ κουράστηκα στη μέση του δρόμου. Δώσε μου δύναμη”. Και Εκείνος, μέσα από τον Σταυρό, μας τη δίνει. Μας θυμίζει ότι το Πάσχα, η Ανάσταση, η χαρά, είναι λίγο πιο πέρα. Πρέπει μόνο να κάνουμε λίγα ακόμα βήματα, κρατώντας Τον από το χέρι.»

Την επόμενη μέρα, στην Εκκλησία

Η εκκλησία ήταν μικρή και γεμάτη κόσμο. Στη μέση, πάνω σε ένα χρυσό στασίδι, ήταν τοποθετημένος ο Σταυρός, στολισμένος με άσπρα κρίνα και μοβ μενεξέδες, σαν ένα ανθισμένο δέντρο μέσα στην καρδιά της άνοιξης. Ο ψάλτης έψελνε γλυκά: «Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα...»
Όταν ήρθε η σειρά τους, ο Μανώλης πλησίασε μαζί με την γιαγιά του. Έσκυψε και ακούμπησε τα χείλη του στη βάση του Σταυρού. Για μια στιγμή, ένιωσε το ξύλο λείο και δροσερό. Μα εκείνο που του έμεινε ήταν το άρωμα. Το άρωμα από τα λουλούδια, τον βασιλικό, την θρησκευτική λιτανεία.
Καθώς έβγαιναν από την εκκλησία, ο Μανώλης κοίταξε ψηλά τον γαλανό ουρανό. Ο ήλιος είχε δυναμώσει.
«Γιαγιά», είπε, «ο Σταυρός μύριζε σαν κήπος. Σαν κήπος που μόλις άνθισε».
Η γιαγιά Ευθαλία χαμογέλασε. Χάιδεψε τα μαλλιά του και του έδωσε το κουτάκι με το μικρό σταυρό να το κρατάει εκείνος στο δρόμο του γυρισμού.
«Γι’ αυτό, παιδί μου, τον λέμε και Σταυρό του Πάσχα. Γιατί όπου υπάρχει Σταυρός, λίγο πιο πέρα, περιμένει η Ανάσταση. Και η Ανάσταση είναι η μεγαλύτερη χαρά και το αιώνιο φως.»
Κι ο Μανώλης, κρατώντας σφιχτά το κουτάκι, ένιωθε ότι εκείνο το φως είχε αρχίσει να ζεσταίνει λίγο λίγο και την δική του καρδιά, στη μέση του δρόμου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού