*Μοσχοβολάνε λιβάνι και άνοιξη οι Παρασκευές.*

  

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, ζούσε μια γριά αμυγδαλιά στην άκρη του προαυλίου μιας παλιάς εκκλησίας. Ήταν πολύ γέρικη, τα κλαδιά της ήταν ροζιασμένα και κάθε χειμώνα έμοιαζε σαν να μην έχει πια ζωή μέσα της.
​Όμως, η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό.

​Κάθε χρόνο, μόλις τελείωνε ο βαρύς χειμώνας, περίμενε ένα σύνθημα. Ήξερε πως πλησίαζε η ώρα, όταν οι μέρες άρχιζαν να μεγαλώνουν και το κρύο δεν "δάγκωνε" πια τόσο πολύ.

​Μια Παρασκευή απόγευμα, η αμυγδαλιά ένιωσε το σύνθημα.

​Άκουσε την καμπάνα της εκκλησίας να χτυπάει γλυκά, όχι βαριά, αλλά σαν να καλεί σε γιορτή.
​Είδε τις γυναίκες του χωριού να μπαίνουν στην εκκλησία κρατώντας αγκαλιές από φρέσκα λουλούδια (ζουμπούλια και μαργαρίτες) για να στολίσουν την εικόνα της Παναγίας.

​Μύρισε το πρώτο λιβάνι που βγήκε από τα ανοιχτά παράθυρα. ​Τότε, η αμυγδαλιά κατάλαβε:

«Είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας!» είπε μέσα της.

​Και τότε, έγινε το δικό της "θαύμα". Ενώ το πρωί ήταν ακόμα γυμνή και καφέ, μέσα σε λίγες ώρες, καθώς οι ψαλμωδίες άρχισαν να βγαίνουν από την εκκλησία, τα κλαδιά της άρχισαν να τρέμουν από χαρά. Μικρά, ροζ και λευκά μπουμπούκια πέταξαν παντού. Μέχρι να τελειώσει η ακολουθία και να βγει ο κόσμος κρατώντας τα αναμμένα κεριά, η γριά αμυγδαλιά είχε ντυθεί νύφη! Ήταν η πρώτη που άνθισε σε όλο το χωριό.

​Λένε πως η αμυγδαλιά ανθίζει πάντα εκείνες τις μέρες, γιατί θέλει κι αυτή να πει το δικό της «Χαίρε» στην Παναγία, προσφέροντας τα πιο όμορφα λουλούδια της.

​Αύριο λοιπόν, όταν θα πάμε στην εκκλησία, για κοίταξε γύρω σου... Μπορεί να δεις κι εσύ κάποιο δέντρο που μόλις άνθισε για να γιορτάσει μαζί μας.