Το Μέλι και οι Σφήκες

  

Κάποτε ένα παιδί, ένα ζεστό μεσημέρι, είδε πάνω σ' ένα ανθισμένο δέντρο μερικές σταγόνες μέλι, που έσταζαν από μια κερήθρα αγριομέλισσας. Του φάνηκε ωραίο και γλυκό. 

Σκαρφάλωσε στο δέντρο κι άπλωσε το χέρι του για να γλείψει εκείνο το μέλι. Μαζί όμως με το μέλι, πάνω στο κλαδί, ήταν και πολλές σφήκες, που τραβιούνται κι αυτές από την γλύκα. Το παιδί, στην άγνοια του, δεν τις πρόσεξε. 

Τάραξε το κλαδί κι εκείνες θύμωσαν κι άρχισαν να τον τσιμπούν ανελέητα στο πρόσωπο, στα χέρια, παντού.

Το παιδί άρχισε να φωνάζει κι έπεσε από το δέντρο. Τα πρηξίματα φούσκωσαν, τα μάτια του κλείσαν, ο πόνος ήταν φοβερός. Έτρεξαν οι δικοί του, του βάλανε καταπλάσματα, γιατροσόφια για το πρήξιμο, ξύδι και λάδι. 

Πέρασαν μέρες ολόκληρες για να συνέλθει, να ανοίξουν τα μάτια του, να φύγει ο πόνος. Κι απ' αυτό το περιστατικό, έμεινε μέσα του ένας μεγάλος φόβος για τα δέντρα και για το μέλι. Και γιατί έπαθε όλο αυτό το κακό; Γιατί γεύτηκε εκείνη τη γλύκα. Αυτή η μικρή απόλαυση,του στοίχισε τόσο μεγάλο πόνο.

Πόσο μοιάζει αυτό με την ζωή μας! Κυνηγάμε την γλύκα της αμαρτίας, μικρές απολαύσεις, στιγμιαίες ηδονές. Μας φαίνονται ωραίες, μας φαίνονται γλυκές, σαν το μέλι. Μα δεν βλέπουμε ότι πάνω στο ίδιο κλαδί καραδοκούν οι σφήκες. Και μόλις απλώσουμε το χέρι μας για να πάρουμε εκείνη την απόλαυση, εκείνες μας τσιμπούν. 

Ο πόνος που αφήνουν δεν είναι στο σώμα, είναι στην ψυχή. Είναι η ενοχή, η ντροπή, η απομάκρυνση από τον Θεό. Το μέλι της αμαρτίας είναι γλυκό για λίγα δευτερόλεπτα στο στόμα, αλλά το τσίμπημα των σφηκών, οι συνέπειες, πονάνε για πολύ καιρό. Και όπως το παιδί που γλύκανε για λίγο, αλλά υπέφερε για μέρες, έτσι κι εμείς για μια στιγμιαία ηδονή, κινδυνεύουμε να χάσουμε την αιώνια ζωή.

Οι σφήκες του πειρασμού είναι πάντα εκεί, εκεί που εμείς βλέπουμε μόνο το μέλι.
Γι' αυτό, πριν απλώσουμε το χέρι, ας κοιτάξουμε καλά τι κρύβεται γύρω του

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού